Marvel Universe: The Avengers PBF
 
IndeksIndeks  FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  

Share
 

 Ulice NYC

Go down 
Idź do strony : Previous  1 ... 8 ... 13, 14, 15 ... 19 ... 24  Next
AutorWiadomość
Darkhawk

Darkhawk

Liczba postów : 146
Data dołączenia : 25/08/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pon Sie 27, 2012 4:04 pm

First topic message reminder :

Ulice NYC - Page 14 Manhattan_3
Ulice Wielkiego Jabłka. Można je podzielić na dwa rodzaje: uczęszczane i lepiej-się-tu-nie-zapuszczaj. Te pierwsze są zatłoczone i szare, drugie puste i brudne. Nieważne do którego rodzaju można zaliczyć tę na której się znajdujesz, w obu przypadkach: pilnuj swojego portfela!


Ostatnio zmieniony przez Loki dnia Nie Sie 31, 2014 11:19 am, w całości zmieniany 5 razy (Reason for editing : Pierwotnie znajdował się tu także post fabularny. Został przeniesiony do pierwszego fabularnego posta Darkhawka.)
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora

AutorWiadomość
Sasha Aristow
Mistrz Gry
Sasha Aristow

Liczba postów : 94
Data dołączenia : 30/09/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pon Sie 03, 2015 9:29 pm

Dostanie się na dach i ominięcie płomieni nie stanowiło dla Miguela większego wyzwania. Prawdziwe schody zaczynały się dopiero w środku. W laboratorium Pająk mógł zauważyć trzech terrorystów oraz dwóch zakładników - kobietę oraz mężczyznę, którzy pracowali nad czymś przy komputerach, w widocznym pośpiechu. Gdy tylko jeden z napastników się oddalił, pierwszy manewr z ogłuszaniem go udał się bez problemu - niestety szybo ściągnął uwagę drugiego mężczyzny, który chciał się o coś zwrócić do towarzysza. nawet jeśli Miguel znów był bliżej sufitu, obaj pochwycili zakładników; jeden przyłożył lufę do skroni kobiety, drugi sztylet do gardła mężczyzny.
W międzyczasie wrócił czwarty strażnik, a widząc zaalarmowaną dwójkę, szybko ostrzegł pozostałych, że mają towarzystwo, przez co zakładnicy byli w jeszcze większym niebezpieczeństwie, a ewentualne działania Sue i Gamory mogły zostać wykryte.
Chociaż sanitariusze nie byli pewni kto i skąd do nich przemawia, domyślili się, że mieli do czynienia z jednym z bohaterów, więc jedynie skinęli głowami, zwinnie zabierając się do oczyszczania terenu z poszkodowanych, tych już przygotowanych do transportu, przenosząc bliżej karetek, które znajdowały się wystarczająco daleko, by żaden odłamek budynku ich nie uszkodził.
Sama Sue bez większych problemów, oczywiście niezauważona, dostała się na piętro gdzie znajdowała się grupka zakładników. Obezwładnienie i rozbrojenie przeciwnika również nie było niczym wymagającym, więc już po chwili zakładnicy zaczęli się wycofywać w stronę kobiety, albo przynajmniej tam gdzie sądzili, że ich bohater się znajduje. Zanim jednak udało się wszystkim wyjść, a Sue nałożyła na nich niewidzialność, rozległ się pojedynczy strzał, po którym jeden z zakładników, starszy mężczyzna, upadł na ziemię z dziurą w głowie. Nie trzeba było czekać długo, by padły kolejne strzały, za którymi stał więcej niż jeden przeciwnik.Jednak pociski, również nie będą pewnie szczególnym zagrożeniem przy Invisible Woman.
Coś najwyraźniej ich zaalarmowało, i nie były to działania Sue.
Gamora natknęła się na biurowe pomieszczenie, które, mimo niewidzialności, pomagało w skradaniu i nieco dyskretniejszym ściąganiu wroga - boksy zasłaniały nieprzytomne ciała, ewentualnie służyły za miejsca, gdzie takowe można było upchnąć, by nie były widoczne z korytarzy.
Również uporała się z tym dość szybko i bezproblemowo, głównie dlatego, że wróg nawet nie wiedziałby gdzie dokładniej strzelać w wypadku znalezienia ciała lub usłyszenia krzyku towarzysza, widać było, że starali się działać z zimną krwią. Wkrótce jednak o tym jak oczyściła piętro, mogła usłyszeć z pobliskiej klatki schodowej krzyki, najpewniej rozkazy, oraz uderzenia ciężkich butów o powierzchnię - wielu par butów.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Miguel O'Hara

Miguel O'Hara

Liczba postów : 136
Data dołączenia : 29/12/2014

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pon Sie 24, 2015 4:35 pm

Tylko trzech na początek? Nie tak źle. Chyba że los postanawia akurat spłatać Pająkowi figla. Czy raczej - postanawia spłatać go, tak jak to robić ma w zwyczaju. Chyba już gdzieś wspominałem, że pech najwyraźniej musi być jedną z pajęczych mocy, prawda? Do pewnego czasu wszystko szło gładko: ludzie nie ginęli, między innymi dzięki pomocy innych super-bohaterów (czy, jak to w połowie poprawnie myślał Miguel - jednej super-bohaterki), Spider-Man przyszłości z łatwością dostał się do środka zaatakowanego budynku, a liczebność pierwszej gromady napotkanych przeciwników była wręcz śmiesznie niska. Ostatnie jednak jeszcze bardziej pogłębiło to irytujące uczucie, jakie zawsze towarzyszyło genetykowi, gdy coś zaczynało iść nie po jego myśli.

Shock! Latynos wrócił akurat na względnie bezpieczny sufit, po oszołomieniu pierwszego z niespodziewających się niczego - przez ostatnie kilka sekund - oponentów, gdy jego, dopiero czekający na łomot, towarzysz - wspomniany wcześniej pech chciał - postanowił zwrócić się z czymś akurat do niego. Akurat do, shock, niego! I tym samym trafił wzrokiem na nieprzytomne ciało - po prostu cudownie.

Nie wszystko jednak było stracone - w tym i dobry los zakładników. Przez cały ten czas, czy to wykonując rozpoznanie, skradając się czy atakując pierwszy raz, Miguel bacznie obserwował zebranych tu przestępców. Każdy ich najdrobniejszy ruch rejestrował wyostrzony wzrok genetyka - a ten może i nie pozwalał dostrzec wszystkiego wokół naraz, ale nie sprawiało problemu Spider-Manowi roku 2099, by co każdy ułamek sekundy, bez najmniejszego rozmazania obrazu czy innych tego typu przeciwności, skakać spojrzeniem z jednego terrorysty na drugiego. Miggy ujrzał więc od razu, jak ten pierwszy zauważa nieprzytomnego kolegę, a wtedy natychmiast domyślił się, co najpewniej przestępca zrobi - O'Hara musiałby być nie "world's greatest brain", a skończonym bitmózgiem, by było inaczej. Nie tak szybko. Nie dał przeciwnikom nawet najmniejszej szansy, by dopaść cywilów.

Przede wszystkim, gdy tylko ujrzał odwracającego się mężczyznę, Człowiek-Pająk wyrzucił przed siebie obie ręce i napiął odpowiednie, znajdujące się w nich mięśnie - białe nici wystrzeliły, po jednej na terrorystę. Kiedy biała przędza dotknęła swych celów (a tym była przestrzeń między kolanem a stopą oponentów - piszczelem lub łydką, zależnie od tego, czym dany przeciwnik był odwrócony do Człowieka-Pająka) Miguel natychmiast mocno za nią pociągnął - chcąc przewalić z nóg swoich przeciwników.

Gdy tylko wylądowali oni z impetem na ziemi, Miggy skoczył z sufitu w ich stronę, jednocześnie obracając się z pajęczą gracją o 180 stopni. Leżącego na plecach (bo pociągnięty za piszczel z pewnością właśnie w takiej pozycji powinien skończyć) jeszcze w locie potraktował kolejną, większą dawką pajęczyny, zalepiając jego usta, oczy/wizjer noktowizora, ewentualną latarkę, a także wylot w lufie broni, jeśli jakimś cudem terrorysta nie upuścił karabinu podczas gwałtownego upadania. Natomiast  drugiego z nich, O'Hara od razu zaatakował brutalnie. Na początek albo wylądował od razu stopami na obu jego dłoniach, albo nadepnął na tę dominującą tuż po znalezieniu się na podłodze - zależnie od możliwości. Celowo nie schował przy tym szponów, jakie znajdowały się przecież również na opuszkach palców jego nóg - spróbuj strzelać z podziurawioną dłonią, bitmózgu. Za chwilę jednak latynos ulżył terroryście w bólu, odpowiednio silnym uderzeniem w tył głowy albo kilkoma w twarz - znów, zależnie od pozycji rannego mężczyzny na ziemi. Byle szybko stracił on przytomność. Wtedy, zwinnym skokiem, Spider-Man przeniósł się na drugiego z oponentów - i powtórzył na nim swoje działania pięściami sprzed chwili, posyłając go w ślady kolegi.

Oczywiście, również na przybycie czwartego strażnika Miguel zareagował z niebywałą szybkością. Człowiek-Pająk doskoczył do niego w kilku błyskawicznych susach, a jeśli nic nie stało na przeszkodzie - uprzedził ten ruch zalepieniem za pomocą pajęczej sieci twarzy terrorysty. Przede wszystkim ust - w końcu niezrozumiałym, przytłumionym bełkotem nikogo on o niczym nie ostrzeże, prawda? Następnie, S-Man zanurkował pod niego, by ostatecznie wyprostować się gwałtownie i silnym podbródkowym znokautować przestępcę.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Invisible Woman

Invisible Woman

Liczba postów : 183
Data dołączenia : 03/07/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Sro Sie 26, 2015 6:44 pm

W zaistniałych okolicznościach Susan nie miała jeszcze czasu na to, by zastanawiać się co dokładnie zwróciło uwagę przeciwników - ani niestety na to, aby obwiniać się za los jednego z zakładników. Cokolwiek nie poszło właśnie źle, musiało poczekać przynajmniej do czasu, aż pozostali ludzie będą bezpieczni. To oni stanowili w tym momencie priorytet i to o ich dobro musiała zadbać w pierwszej kolejności.
To zaś oznaczało rozprawienie się z atakującymi.
Invisible Woman wzmocniła barierę, którą od samego początku akcji utrzymywała wokół ludności cywilnej, a następnie tuż za nią wytworzyła kolejną, tym razem pionową, przypominającą niewidzialną ścianę. Wbrew pozorom nie miała ona jednak stanowić jedynie zapory - no, może tylko w pierwszym momencie. W kolejnej sekundzie zaś blondynka pchnęła ją już w stronę wrogów, w ten sposób sprawiając, by po drodze zebrała pociski, a na zakończenie uderzyła w przeciwników. Same kule przy tej prędkości nie powinny im zaszkodzić, pewnie głównie wywołać siniaki, ale oberwanie z rozpędu polem siłowym raczej ich już zaboli - i przy odrobinie szczęścia akurat pozbawi ich przytomności.
Mając to z głowy - przynajmniej na krótką chwilę - Sue ponownie skupiła się na szybkim i sprawnym wyprowadzaniu zakładników, wliczając w to ciało postrzelonego... To znaczy, chyba ciało, bo tak na dobrą sprawę kobieta spotykała się już z przypadkami, gdy ktoś przeżywał z kulą w głowie, ba, funkcjonował tak przez lata. Tak czy siak, utworzyła dla nich podest, przez cały ten czas osłaniając ich tarczą, a gdy wszyscy znajdowali się już na zewnątrz - powędrowała wraz z nimi w dół, zresztą po skosie, od razu kierując się ku karetkom.
Jeżeli wszyscy wokół budynku usunęli się już na bezpieczną odległość, to Invisible Woman zlikwidowała w końcu barierę, którą do tej pory utrzymywała w celu wyłapywania gruzu. Nie zdematerializowała jej rzecz jasna w mgnieniu oka, bo wolała nie opuszczać tych wszystkich odłamków zbyt gwałtownie; mogłyby odstrzelić i wyrządzić komuś krzywdę albo po prostu zdekoncentrować kogoś przy pracy - na przykład medyków. Zamiast tego więc blondynka stopniowo je obniżyła i dopiero tuż nad ziemią cofnęła swoje pole siłowe z tego obszaru.
Odstawiwszy delikatnie pierwszą grupkę poszkodowanych, Susan ruszyła z powrotem w stronę budowli, aktualnie dbając tylko o dwie rzeczy: własną i Gamory niewidzialność oraz pole siłowe wokół swojego ciała. Wyglądała kolejnych zakładników i w razie czego zamierzała wykorzystać podobny plan, co poprzednim razem - jednakże przykładając jeszcze większą wagę do utrzymywania od samego początku silnej bariery dookoła ludności cywilnej. Jeszcze po drodze natomiast - gdy nikt nie mógł tego usłyszeć - odezwała się cicho przez komunikator do Gamory:
-Jak sytuacja? Ja szukam kolejnej grupy zakładników.

_________________

Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Gamora

Gamora

Liczba postów : 183
Data dołączenia : 24/05/2014

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Sob Sie 29, 2015 12:50 pm

Gamora skradała się między boksami. Każdy krok był wyważony. Może z dwa, czy trzy razy rzuciła zaciekawione spojrzenia na (według niej) dziwne urządzenia będące wyposażeniem biura. Nawet zaczęła się zastanawiać czy te będą w jakiś sposób pomocne podczas walki.
Zajęła się oczyszczaniem piętra. Niewidzialność przypadła do gamorowych gustów. Póki co nie miała żadnych problemów z ogłuszaniem terrorystów. Sama nawet skorzystała z pustych boksów by móc tam poupychać bezwiedne ciała delikwentów, a potem je skrępować. Czym? A chwyciła pierwszy lepszy kabel wczepiony do stojących pod biurkami komputerów. Zapewne od internetu. Cóż, pracownik zajmujący to stanowisko nie pogra sobie już w agar, będzie miał do wyboru najwyżej pasjansa. Jeżeli budynek przetrwa, rzecz jasna.
Spięła się słysząc strzał i skierowała spojrzenie w kierunku miejsca z którego dochodził ten złowrogi odgłos.
- Żyjesz? - Upewniła się, a potem ruszyła w kierunku kolejnej grupy zakładników oraz ich oprawców. Z nimi również rozprawiła się w dość szybki sposób. Zresztą czy można było się dziwić? W końcu mieli do czynienia z najniebezpieczniejszą kobietą w całej galaktyce. Kunszt walki opanowała już od najmłodszych lat, a nie trzeba chyba wspominać, że lata Gamory nie są równe z tymi obowiązującymi na Ziemi. Te panujące w kosmosie były o wiele dłuższe. Wytrzymałość oraz siła zielonej kosmitki również różniła się od tej, którą reprezentowali zwykli ziemscy przeciwnicy.
Starała się w ramach swoich możliwości, uspokoić zakładników mówiąc, żeby się nie bali oraz kierując ich w stronę Susan, tak by ta mogła ich sprowadzić na bezpieczny poziom, a potem wyprowadzić z budynku tak jak resztę osób.
Słysząc słowa Sue, akurat krępowała ostatniego złoczyńce.
- U mnie czysto. Będę szła... - Urwała słysząc krzyki, a potem ciężkie kroki. Przemknęła w kierunku drzwi prowadzących na klatkę schodową.
- Co do 'czystości' to już nieaktualne. Jestem przy wejściu na klatkę schodową i widzę sporą grupę ziemskich terrorystów.  Idę za nimi. - Szepnęła. Jak powiedziała, tak zrobiła, dlatego jak już minął ją korowód złoczyńców, ruszyła za nimi krok w krok. Nawet nie musiała się skradać, w końcu uderzenia ciężkich buciorów zagłuszały jej kroki.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Sasha Aristow
Mistrz Gry
Sasha Aristow

Liczba postów : 94
Data dołączenia : 30/09/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Sob Wrz 19, 2015 7:30 pm

Miguel nie miał większych problemów z poradzeniem sobie z przeciwnikami, chociaż jeden zanim został powalony spokojnie zdążył zaalarmować pozostałych. Nawet jeśli nie przekazał dokładnie w czym rzecz, to co powiedział wystarczyło by nabrali podejrzeń odnośnie tego co się dzieje w budynku. Jedynym błędem w całej tak akcji był moment, gdy jeden z atakowanych przez niego terrorystów niefortunnie upuścił broń; ta wypaliła raniąc śmiertelnie jednego z naukowców. Z drugiej strony nie mógł nic poradzić na taką sytuację. Ale brawa za tak gładkie rozegranie pozostałej części akcji.
Susan również poradziła sobie z terrorystami dość szybko, co tylko świadczyło o tym, że chociaż byli liczni wciąż mało doświadczeni w tym całym 'terroryzowaniu' i radzeniu sobie z bohaterami.
Gruz już przestał spadać, więc usunięcie pola było dobrym pomysłem, zwłaszcza, że jedynie bezsensownie rozpraszało Sue. Policja, która przybyła w międzyczasie, oraz medycy zabrali się za zabezpieczanie cywili, którzy zostali uwolnieni przez blondynkę. Zaczęły również zjeżdżać pojazdy służb specjalnych, a gdzieś nieopodal dało się słyszeć silniki zbliżających się helikopterów.
Grupka, którą śledziła Gamora przebiegła przez jedno z pustych pięter do wind. Otworzyli jedne z drzwi, zaczepiając mocną linkę na jeden ze ścianek szybu i po kolei zsuwając się na sam dół. W tym momencie jeżeli Gamora postanowiła działać i zniszczyć linkę, większość z tych przeciwników zginęła przy upadku, pozostali uciekli podziemnymi tunelami; jeżeli zaś nie zrobiła nic, wszyscy przeżyli i zwiali. Wyglądało na to, że postanowili się wycofać, kto wie, może zdążyli zdobyć to czego potrzebowali.
Dało się słyszeć krzyki i strzały, niektórzy terroryści zaczęli wypychać zakładników z okien, sami zaś kierowali się do podziemnych tuneli lub używali sprzętów zbliżonych do jetpacków. Chwilę po tym jak ostatni z nich wyleciał, budynki dookoła zaczęły wybuchać, zapewne po to by odwrócić uwagę od uciekinierów, a skupić ją na kolejnych szkodach i ofiarach.
Służby specjalne, medycy, policja oraz przybyłe rządowe helikoptery zabrali się za opanowywanie zaistniałem sytuacji; cywile z uszkodzonych budynków zaczęli niemalże falami wylewać się na ulice, uciekając w panice.
Chociaż zapanował względny chaos, nie była to sytuacja, z którą nie poradzą sobie zwykli mundurowi, co tym samym pozwalało wrócić bohaterom do własnych zajęć.


/Ja was uwalniam, jeżeli chcecie coś dodać, śmiało, jeżeli nie, wszyscy macie ode mnie zt.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Invisible Woman

Invisible Woman

Liczba postów : 183
Data dołączenia : 03/07/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pią Paź 16, 2015 12:41 pm

Co prawda Invisible Woman nie miała pewności co do tego, czy jej wspólniczka nie zmieniła w międzyczasie piętra, ale z góry założyła, że najprawdopodobniej w takim wypadku zostałaby przez nią o tym poinformowana - dlatego też nie dopytywała, polegając po prostu na tym, co zostało jej przed chwilą podane przez komunikator. Wierzyła zresztą w to, że Gamora sobie poradzi, a co więcej: być może kupi nawet więcej czasu na odbijanie zakładników. Każda sekunda mogła przecież oznaczać uratowanie komuś życia.
Nim jednak Sue wypatrzyła kolejne skupisko ludności cywilnej i zabrała się za jej wyprowadzanie, w budynku nagle wybuchło wyraźne zamieszanie. Och, ani trochę jej się to nie podobało; te krzyki, strzały - w dodatku dochodzące z wielu różnych miejsc na raz, więc sprawdzenie ich wszystkich niestety nie wchodziło w grę... A zaraz potem przez okna zaczęli wypadać ludzie.
Przynajmniej na to Susan mogła coś poradzić. Łapanie każdego poszkodowanego z osobna nie miałoby większego sensu, a przy sztywnej barierze pewnie wyrządziłaby im nawet krzywdę - więc zamiast tego roztoczyła wokół budowli kolejne pole siłowe, tym razem jednak dużo bardziej miękkie. Działało praktycznie jak poduszka - uginało się, gdy ktoś na nim wylądował, przez co skutecznie łagodziło upadek. Dla ułatwienia miało zaś lekko mleczny kolor - mimo wszystko było przezroczyste, ale jednak zauważalne gołym okiem, dzięki czemu niedoszłe ofiary powinny się mniej stresować.
Blondynka widziała co prawda uciekających za pomocą jetpacków przeciwników, jednakże w tym momencie wolała się już w pełni skupić na wyłapywaniu i utrzymywaniu w powietrzu zakładników. Oni stanowili teraz dla niej priorytet, a wroga na pewno uda się jeszcze jakoś namierzyć; w końcu niemalże niemożliwością byłoby zrobić coś takiego i uciec - nie pozostawiając po sobie żadnych śladów... A w tych czasach kamery znajdowały się praktycznie wszędzie, więc w ostateczności nawet na podstawie ich nagrań dałoby się określić trasę przebywaną przez uciekinierów.
Gorzej, że temu taktycznemu odwrotowi towarzyszyła kolejna seria wybuchów. Na szczęście do tego momentu cywile przestali już wypadać z okien, więc Invisible Woman mogła bezpiecznie opuścić ich na podłoże - a następnie wymieniła dotychczasową miękką osłonę na twardą, umieszczoną ponad głowami zebranych, aby uchronić ich przed pierwszymi, najpoważniejszymi efektami eksplozji. Odczekała do momentu, aż cofnięcie jej wydawało się bezpieczne, a następnie pozwoliła już działać odpowiednim służbom. Zrezygnowała z utrzymywanej do tej pory niewidzialności i w zasadzie swoje zdolności wykorzystywała w tym momencie tylko do unoszenia się w powietrzu - rozglądając się uważnie za Gamorą... Lub czymkolwiek innym, co zwróciłoby jej uwagę i wymagało interwencji.

_________________

Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Miguel O'Hara

Miguel O'Hara

Liczba postów : 136
Data dołączenia : 29/12/2014

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Nie Paź 25, 2015 1:28 pm

What the shock?! Wystrzał z upadającej broni szczerze zaskoczył Miguela. Jako człowiek z końca dwudziestego pierwszego wieku przyzwyczajony był on do technologii umożliwiającej pokonanie raka w kilka minut, i to za pomocą lekarstwa w sprayu - więc zabezpieczenia w broni palnej, powstrzymujące ją przed przypadkowym wystrzeleniem chociażby właśnie przy upadku, były dla niego powszechną normą. Spider-Man przyszłości nie miał jednak czasu na zastanawianie się, czy w obecnych czasach takowe jeszcze nie zostały wynalezione, czy nie były stuprocentowo niezawodne, w przeciwieństwie do zabezpieczeń z roku 2099 - podobnie zresztą nie miał możliwości napawać się długo ulgą, że pocisk nie wystrzelił w jego kierunku. Serce podeszło O'Harze do gardła, a objawiająca się na jego twarzy groza aż odkształciła niebieski materiał przysłaniającej ją maski, kiedy wyostrzony wzrok mężczyzny podążył za kulą - i padającym od niej ciałem.

- Zamknij się! - warknął Spider-Man, jednocześnie doprowadzając do nieprzytomności alarmującego swoich towarzyszy terrorystę - nie tak, jak pierwotnie planował, kilkoma ciosami, ale jednym, silnym, wzmocnionym agresją po stracie zakładnika. Jako że obaj przeciwnicy zostali unieszkodliwieni, Człowiek-Pająk czym prędzej doskoczył do postrzelonego cywila - po ledwie zerknięciu, gdzie pocisk trafił, sprawdzenie pulsu było już tylko formalnością. W tych czasach, na tym etapie rozwinięcia medycyny, rana była śmiertelną.
- Shock! Shock, shock, shock... - Wytrącony z równowagi tą dotkliwą porażką, O'Hara impulsywnie wyżył się na podłodze, z całej siły uderzając kilkakrotnie we fragment obok martwego ciała i klnąc przy tym pod nosem. Jeśli po płynnie przeprowadzonym ataku, zakładnik zginął od jednej, przypadkowo wystrzelonej kuli, to jakie szanse miała reszta, będąc w rękach kolejnych grup terrorystów, którzy teraz trwali już w stanie zaalarmowania?

Miguel szybko otrzymał odpowiedź na to pytanie - kiedy wieżowce otaczające ten, w którym Latynos obecnie się znajdował, zaczęły eksplodować.
- Co do... ? - Mężczyzna zwrócił głowę w stronę najbliższej, zewnętrznej ściany, po czym kilkoma szybkimi susami dopadł szyby, z której owa się składała. Przyległszy, spojrzał na całą sytuację -  na uciekających za pomocą plecaków odrzutowych terrorystów, na uszkodzone właśnie budynki, a w końcu i na zrzuconych w dół, ku śmierci, ludzi.
- Cudownie. Cholernie cudownie - burknął pod nosem, po czym spojrzał w stronę pozostałej przy życiu zakładniczki.
- Schowaj się gdzieś i siedź cicho. Wrócę po ciebie. Ja albo inni super-bohaterowie - odparł, jednocześnie przygotowując rozbieg - i za chwilę, niszcząc swoim ciałem szybę, wyskoczył z budynku.

Nurkując w dół, Spider-Man nie miał jeszcze żadnego planu, jak wyłapać wszystkich zakładników - przyjemnym zaskoczeniem było więc ujrzeć mleczną barierę, utworzoną przez Invisible Woman. Pierwsi cywile unosili się już na tej miękkiej powłoce, uratowani, więc O'Hara mógł odetchnąć z ulgą - i zmienić swój aktualny cel. Zmodyfikował ułożenie własnego ciała tak, aby zadziałał anty-grawitacyjny materiał na jego plecach - po czym, szybując, zwrócił się w kierunku, w którym zmierzała widziana wcześniej grupa terrorystów wyposażonych w plecaki odrzutowe. Spora jej część była już poza zasięgiem wzroku Miguela - nie tyle ze względu na odległość, która Latynosowi przecież straszna nie była, co przez fakt, iż inteligentne manewry większości przestępców pozwoliły im skryć się między, gęsto rozsianymi w Nowym Jorku, budynkami. Za wyjątkiem pewnej dwójki.

Z pomocą pajęczej sieci oraz wprawnego szybowania, nasz Pająk szybko zbliżył się do tych nie spodziewających się niczego ofiar. Ustawiwszy się nad głowami terrorystów zanurkował w dół - wskakując tym samym na plecy jednego z nich. Prawda, mądrzej byłoby ich śledzić, aż do samej kryjówki - jednak O'Hara wciąż miał przed oczami martwe ciało jednego z zakładników. Niewinnych ludzi, za których był odpowiedzialny od pierwszego momentu, gdy wskoczył do tamtego budynku. Od pierwszego razu, gdy założył maskę i sam siebie utytułował mianem Spider-Mana.
Upewniwszy się wpierw, że wieżowiec naprzeciwko nich jest opuszczony, co zapewne zawdzięczać można było późnej porze oraz działaniu służb porządkowych - w obliczu pobliskiego ataku terrorystycznego, obejmującego kilka(naście?) wieżowców, ewakuację najprawdopodobniej zapobiegawczo zarządzono w całej okolicy -  Latynos wystrzelił pajęczynę w kierunku drugiego z przestępców - znajdującego się parę metrów z przodu. Zatkał tym samym jeden z wylotów jego jetpacka, doprowadzając do tego, że przy nagłej utracie kontroli nad plecakiem, przeciwnik mocno uderzył w szklaną ścianę i przebiwszy ją, znalazł się w środku budynku. W tym czasie, terrorysta, na którym Miguel aktualnie podróżował, zdążył jedynie sięgnąć po krótki pistolet maszynowy - jego ręka natychmiast została potraktowana bolesnym, a przez to wytrącającym broń atakiem szponami, natomiast tył głowy pięścią.
Manewrując ciałem zamroczonego oponenta, Spider-Man skierował jego lot w stronę dziury w szkle, którą chwilę temu zrobił drugi z terrorystów. A znalazłszy się sam na sam z dwoma, częściowo unieszkodliwionymi przeciwnikami... Wtedy nasz Człowiek-Pająk postanowił nauczyć ich, czym kończy się doprowadzanie go do szału.

Powykręcane we wszystkie strony kończyny; walające się na podłodze zęby, w małej liczbie tylko dlatego, by możliwe było szybkie przesłuchanie; oczy, spuchnięte od uderzeń na tyle mocno, że skazywały tych dwóch przestępców na długoterminowe poleganie na zmysłach innych niż wzrok... a także jeszcze kilka innych, boleśnie spowodowanych obrażeń, dzięki którym Miguel nie musiał nawet zaprzątać sobie głowy związywaniem ich pajęczyną - bo jak niby mieliby w takim stanie gdziekolwiek uciec?
O'Hara trwał, oparty wyprostowaną ręką o jedną ze szklanych, zewnętrznych ścian budynku, próbując uspokoić kołatające z emocji serce. Z jego dłoni kapała należąca do terrorystów krew, a wyostrzony wzrok próbował wypatrzeć przez szybę innych uciekinierów - niestety, bez powodzenia. Latynos westchnął ciężko i, odepchnąwszy się od ściany, ruszył ku przeciwnej. Ominąwszy leżące na podłodze, zmaltretowane ciała oraz kałużę wymiocin spowodowaną przez silny cios w brzuch, zadany kilka chwil temu jednemu z przeciwników, Miguel podszedł do dziury w szkle, którą się tutaj dostali - by następnie przez nią wyskoczyć.

Gdy jakiś czas później szybował z powrotem nad głównym miejscem całego zajścia, poświęcił chwilę na rozeznaniu się w aktualnej sytuacji. Poczuł ulgę, widząc, że z opanowaniem owej radzą sobie już w pełni same służby porządkowe - wspierane tylko gdzie nie gdzie przez widzialną już Susan Storm. No proszę, czyli jego podejrzenia co do jej obecności tutaj okazały się prawidłowe. Zanim jednak Pająk udał się w stronę członkini Fantastycznej Czwórki, musiał spełnić daną swego czasu obietnicę. Ułożył odpowiednio ciało i zwrócił tym samym kierunek swojego lotu ku piętru, na którym zostawił uratowaną wcześniej przed terrorystami zakładniczkę. Wyskoczywszy stamtąd parę minut później już razem z kobietą, odstawił ją w pobliżu medyków, a następnie podszedł do najbliższego policjanta - by poinformować o unieszkodliwionej dwójce terrorystów w budynku niedaleko.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Gamora

Gamora

Liczba postów : 183
Data dołączenia : 24/05/2014

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Sob Lis 07, 2015 1:48 pm

Gamora przyczaiła się gdzieś za ścianą i obserwowała poczynania terrorystów. Odczekała swoje, a gdy ostatni członek drużyny złoczyńców chwycił się linki i zjechał w dół, ta ruszyła w krok za nimi. Podeszła do nienaturalnie otwartych drzwi i spojrzała w dół. Nie mieli ze sobą żadnych zakładników, dlatego wiedząc, że nikomu z niewinnych cywilów nic już nie zagraża złapała za grubą linę i bez zabezpieczenia ruszyła w dół za nimi.
Nie odzywała się już do Sue, kosmitka jak zwykle w ferworze walki po prostu o tym zapomniała.
Głuche tąpniecie rozległo się przy lądowaniu w tunelach gdzie ponownie wyciągnęła broń i ruszyła za grupką, tym razem szybciej. Dobiegła do dwóch ostatnich, których unieszkodliwiła kilkoma zręcznymi ruchami, pozbawiając ich przytomności. Reszta niestety zwiała, dlatego z mało zadowoloną miną 'podziwiała' tył furgonetki oraz tą część terrorystów, którzy korzystając z jetpacków uciekli drogą powietrzną. Przeklęła pod nosem korzystając z ulubionych odzywek Rocketa, które perfekcyjnie nadawały się do takiej sytuacji, a potem rozejrzała się dookoła. Zdezorientowane spojrzenie kosmitki padło na zgliszcza. Najwyraźniej gdy była pod powierzchnią ziemi uległo zniszczeniu kilka (kilkanaście?) innych budynków, znajdujących się dookoła w tym, w którym rozgrywała się ich wspólna jatka. Nie pocieszył ją fakt, że w tunelach czekało na nią dwóch nieprzytomnych niedobitków. Jedyny wątpliwy pozytyw w całej sytuacji, że zwiali i prawdopodobnie nie zabijają niewinnych ludzi, a wątpliwy, bo wolała się sama z nimi rozprawić, a nie pocałować przysłowiową klamkę.
Cofnęła się do tuneli i wyciągnęła bezwładne ciała terrorystów na powierzchnie... trzymając jednego za nogę drugiego za rękę. Przeciągnęła ich w stronę ulicy i wrzuciła na tyły radiowozu, który zajechał pod sam budynek w ramach policyjnego wsparcia. Akurat w tym momencie Gamora stała się widoczna, dlatego mina policjantów mających przyjemność podziwiania jak bez żadnej pomocy wrzuca nieprzytomnych złoczyńców do środka radiowozu była bezbłędna. Sama kosmitka zupełnie nie przejęta oniemiałą postawą stróżów prawa ruszyła na przód budynku, w poszukiwaniu Susan. Truchtem ruszyła przed budynek. Cały czas jednak, spodziewając się dalszych ataków, albo ewentualnych okazji na walkę z grupką terrorystów. Niestety jak się okazało póki co jej nie będzie dany ciąg dalszy.
Widząc w górze Sue, zamachała do niej i krzyknęła.
- Dwóch wpakowałam do pojazdu waszych stróżów prawa, reszta niestety uciekła. Jak u Ciebie? Wszystko okay? -
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Invisible Woman

Invisible Woman

Liczba postów : 183
Data dołączenia : 03/07/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pon Lis 09, 2015 2:30 pm

Znajdując się w powietrzu Sue miała całkiem niezły podgląd na okolicę oraz na poczynania zebranych w niej osób. Służby uwijały się najwyraźniej tak szybko, jak tylko było to możliwe; priorytet akcji musiał być wysoki, zapewne z powodu podejrzeń o podłoże terrorystyczne ataku... To ułatwiało sprawę.
Uwagę Invisible Woman przykuło jednak coś innego, a raczej: ktoś inny, jeżeli już mamy być dokładni. Spider-Man łapiący dwóch z uciekających przy pomocy jetpacków przestępców... I niezbyt delikatnie sprowadzający ich przez okno do jednego z pobliskich budynków. Jeżeli uda się zmusić ich do mówienia lub znaleźć na nich coś charakterystycznego, to być może poszukiwanie pozostałych sprawców przebiegnie nawet sprawniej, niż blondynka początkowo to zakładała. Oby.
Susan uznała, iż Pająk z przyszłości sam powinien sobie świetnie poradzić z wyciąganiem informacji ze wspomnianych delikwentów; przeszkadzanie mu nie miało w tym momencie większego sensu. Zamiast tego kobieta upewniła się więc, iż pochwyciła już wszystkich spadających, a następnie powoli opuściła pole siłowe ku podłożu, aby umieścić na nim poszkodowanych.
Kolejna rzecz z głowy.
Mniej więcej w tym momencie Sue zauważyła również machającą do niej Gamorę, w związku z czym od razu opadła niżej, jednocześnie kierując się w jej stronę. W pierwszej chwili zamierzała tak naprawdę pozostać jeszcze w powietrzu, ale ostatecznie wylądowała jednak na ulicy, cofając ostatnie ze swoich pól siłowych - czyli to, które aż do tej pory utrzymywała ściśle przy swoim ciele, aby dzięki niemu móc unosić się w powietrzu. Teraz wypadałoby w końcu przynajmniej krótko odpocząć, bo choć fizycznie Invisible Woman pozostawała w praktycznie idealnym stanie, to jednak długie i dość intensywne korzystanie z jej zdolności na paru frontach wprawiło ją w zmęczenie.
-Zakładnicy sprowadzeni na dół. Możliwe, że jednego lub więcej przeciwników znokautowałam uderzeniem z bariery, ale nie miałam czasu tego sprawdzać. Dwóch złapał w locie Spider-Man- wyliczyła w pierwszej kolejności, jednocześnie rozglądając się już po tym całym pobojowisku, jakie stanowiła w tej chwili ulica. Nie wyglądało to dobrze, ale z drugiej strony przecież mogło się to wszystko skończyć o wiele gorzej... Służby powinny zadbać już o resztę.
-Pewnie nic tu dłużej po nas. S.H.I.E.L.D. najprawdopodobniej już o tym słyszało i teraz pracuje nad sprawą- dodała, a gdy jej spojrzenie ponownie padło na Pająka, wskazała go swojej towarzyszce krótkim ruchem głowy.

_________________

Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Miguel O'Hara

Miguel O'Hara

Liczba postów : 136
Data dołączenia : 29/12/2014

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pią Lis 13, 2015 11:22 pm

Policjanci, próbujący robić coś dobrego i nie strzelający do mnie na powitanie - miła odmiana. Po przekazaniu odpowiednich informacji funkcjonariuszowi, Miguel odszukał wzrokiem Susan Storm i udał się w jej stronę. Nieznacznie zaskoczyła go obecność jeszcze jednej osoby z ich, szerokiego w tych czasach, superbohaterskiego grona, ale dobrze było wiedzieć, że terroryści mieli do czynienia nie z dwoma, a z trzema oponentami - i tym samym, prawdopodobnie więcej z nich zostało unieszkodliwionych, a więc i powstrzymanych przed skrzywdzeniem niewinnych zakładników.

O'Hara spojrzał na Gamorę, bez poruszania głową mierząc ją od góry do dołu. Super-bohaterka o zielonej skórze oraz sylwetce dającej dość wyraźną informację o gibkości i sile. Latynos uniósł na moment lewy kącik ust - gest niezauważalny dla kobiet przed nim, ze względu na maskę - po tym, jak wyszukał w głowie odpowiednie wspomnienia z lekcji historii, tych na temat Heroic Age. Jak zawsze z pewnością siebie, spojrzał na Strażniczkę Galaktyki i, skinąwszy lekko głową, rzekł:
- She-Hulk. Zapewne zdążyłaś się już dowiedzieć, że ja to Spider-Man z przyszłości? - Biorąc pod uwagę, że zarówno ona, jak i Invisible Woman wcześniej na niego spoglądały. Człowiek-Pająk od razu przeniósł wzrok na tą drugą.
- Sue. Nie spodziewałem się, że zobaczę cię znów tak szybko. Nie przez przypadek i nie poza Baxter Building. - Ciężko było wywnioskować z tonu głosu mężczyzny, czy to ostatnie miało być aluzją do braku obecności Susan w kwaterze Fantastic Four - gdzie sprzęt do wykrywania niedawnych skoków w czasie czekał na przygotowanie - czy nie. Z jednej strony, technologia jaką dysponowała Fantastyczna Czwórka z pewnością umożliwiała zautomatyzowane przygotowanie takowego, a atak terrorystyczny miał na tyle wysoki priorytet, szczególnie w Stanach, że w jego obliczu uzasadnionym było wstrzymanie pracy nad zapobiegnięciem bardziej oddalonych w czasie zagrożeń. Jednak z drugiej - dla Miga to los  j e g o  świata był priorytetem. Najwyższym.

- Unieszkodliwiłem łącznie sześciu terrorystów, będzie więc od kogo wyciągać informacje. Większej liczby nie miałem okazji spotkać. Gdyż zaalarmowałem przeciwników, a więc i cały budynek. Brawo, Miggy. - Nie przeszkadzało to jednak wymówić mu swych słów z charakterystyczną dla niego arogancją.
- To co teraz, wracamy do naszych pierwotnych planów, Sue? - Czyli próby znalezienia innego niż O'Hara podróżnika w czasie - bo wcześniejsza burza mózgów właśnie do takich podejrzeń doprowadziła Susan oraz Latynosa, że to inny skoczek mógł zmodyfikować wydarzenia w przeszłości, tym samym wpływając na przyszłość, z której pochodził genetyk, najbardziej negatywnie jak to możliwe.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Gamora

Gamora

Liczba postów : 183
Data dołączenia : 24/05/2014

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Nie Lis 15, 2015 1:45 pm

Im bliżej do miejsca wspólnego spotkania z Sue, tym bardziej zaczęła rozglądać się po zgliszczach. Panika ludzi została odrobinę opanowana przez służby porządkowe oraz ratownicze. Kroki zielonej kosmitki momentalnie zwolniły, a trucht zmienił się w spokojny spacer. Wodząc wzrokiem po zniszczonych budynkach zastanawiała się czy to co zapewne zdobyli terroryści było warte tyle cierpienia i śmierci tych niewinnych osób? Rozzłoszczona zacisnęła pięści, wyrzucając sobie, że mogła się nieco bardziej okrutnie rozprawić z tą dwójka, którą wrzuciła do radiowozu, może tym samym znalazła by upust dla swoich negatywnych emocji. Ba. Mogła poważniej rozprawić się ze wszystkimi, który spotkała, jednak to pewnie nie miałoby żadnego sensu, ponieważ wybuchy wyglądały na perfekcyjnie zaplanowaną robotę. Momentalnie zmieniła zdanie na temat terrian. Na pierwszy rzut oka wydawali się być krusi i nie widziała w nich żadnego zagrożenia. Drugie spojrzenie natomiast, dało szerszy ogląd na okrutną naturę człowieka. Cel dla nich najwyraźniej uświęcał środki.
Zadarła głowę by spojrzeć na budynek z którego kanałów właśnie wyszła, tak jakby miała nadzieje znaleźć tam odpowiedź dlaczego musiało dojść do tak tragicznych wydarzeń. Niestety, jedyne co spostrzegła to znikająca barierę, którą Susan postanowiła opuścić ku ziemi, by 'odstawić' przymusowych skoczków. Gamora uniosła dłoń i opuszkami palców dotknęła miękkiej, mlecznej zapory, zanim zdążyła zniknąć, robiąc to z czystej ciekawości. Cóż, nigdy, choć żyła o wiele dłużej niż przeciętny ziemianin, nie miała do czynienia z czymś podobnym, stąd ta nieposkromiona fascynacja. Wtedy właśnie spostrzegła w górze Sue, a skoro rękę miała już wyciągniętą, to postanowiła do niej zamachać.
Ruszyła w kierunku kobiety, a gdy dystans dzielący bohaterki był na tyle mały, by mogły swobodnie porozmawiać, zaraportowała (bardzo) pokrótce co się u niej wydarzyło. Wysłuchała również relacji Susan. Uniosła brwi dając upust swojemu zaskoczeniu, gdy wspomniała o Spider-Manie, wszak jego nie miała okazji dostrzec w trakcie akcji.
- A on skąd się wziął? - Zapytała zdumiona zanim Miguel zdążył podejść. Przystała na kolejne słowa Sue, w końcu nic tu po nich, i już chciała się zapytać kiedy pójdą do Starka, gdy dostrzegła jej zmęczenie. Tworzenie tych tajemniczych barier najwyraźniej wymagało o wiele więcej wysiłku niż myślała, dlatego też postanowiła jeszcze poczekać... w końcu kolejny dzień w tą czy w tamtą i tak jej nie zbawi.
Podążyła wzrokiem za ruchem głowy panny Storm i zwróciła się w kierunku nadchodzącego z na przeciwka Miguela. Kosmitka zmierzyła go z góry na dół, wcale nie skrywając swojego tymczasowego zainteresowania mężczyzną. Oszacowała swojej zielonej główce ewentualną siłę nieznajomego bohatera. Nie zdziwiła się aż nadto widząc ten nietypowy strój, będąc jedynie zaintrygowana materiałem z jakiego został zrobiony oraz czy ewentualnie i jej może się przydać. Jedyny dysonans jaki odczuwała patrząc na O'Harę to to, że nie widziała jego twarzy. Kiwnęła głową odwzajemniając powitanie, a potem wybałuszyła oczy ze zdziwienia słysząc jak ją nazwał. Zanim zdążyła otworzyć usta, Miguel zaczął zdawać relacje ze swoich poczynań. Gam zmrużyła wrogo powieki, wpatrując się w nowo poznanego bohatera. Odczekała, aż skończy, a gdy padło ostatnie pytanie, zwróciła twarz, ze swoją mało zadowoloną miną w kierunku blondynki.
- Czy on mnie obraził? - Zapytała, może mało grzecznie w stosunku do stojącego obok Miguela, jednak nie potrafiła powstrzymać swojego poddenerwowania. Pytanie zwróciła do kobiety, ponieważ zaufała na tyle by mieć względną pewność, że jej nie oszuka i powie szczerze, co O'Hara miał na myśli.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Invisible Woman

Invisible Woman

Liczba postów : 183
Data dołączenia : 03/07/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Sro Lis 25, 2015 12:10 pm

Na pytanie Gamory odnośnie Spider-Mana - a dokładniej tego, skąd się wziął w tym miejscu - Susan musiała niestety ograniczyć się tylko do wzruszenia ramionami, przybierając przy tym minę mówiącą coś w stylu: "mogę tylko zgadywać" albo "wiem o tym tyle, co i ty". Och, oczywiście mogłaby w skrócie wyjaśnić przybycie mężczyzny z przyszłości do ich czasów, przynajmniej na tyle, na ile sama je rozumiała, ale zgadywała, że nie o to chodziło. Wcześniej sama również nie zwróciła natomiast uwagi na Spider-Mana, zajęta rozpracowywaniem sytuacji i wyciąganiem zakładników.
Inna sprawa, że tak czy siak nie zdążyłaby pewnie udzielić pełnej odpowiedzi, bo mężczyzna już się do nich zbliżał i przejął pałeczkę - zresztą zaczynając swoją wypowiedź bardzo... Niefortunnie, delikatnie mówiąc. W pierwszej chwili Invisible Woman chciała go nawet poprawić, ale Pająk płynnie mówił dalej, a wbijanie mu się w słowo nie miałoby przecież teraz większego sensu, więc ostatecznie blondynka zmuszona była odczekać... I w końcu kosmitka sama zwróciła na to uwagę.
-Nie, nie obraził, tylko... Pomylił cię z jedną z działających na Ziemi bohaterek, czyli She-Hulk. Spider-Man, Gamora. Gamora, Spider-Man- przedstawiła ich sobie szybko, aby uniknąć już na tym polu dalszych nieporozumień. W pewnym sensie nawet rozumiała skąd wzięło się to konkretne; kolorystyka się zgadzała, zdolności w walce mniej więcej też, przynajmniej na tyle, na ile była w stanie to stwierdzić... A Pająk najpewniej po prostu strzelał, starając się pokazać, że jednak wie o tych czasach całkiem sporo. Nie dziwiła mu się.
-Zrobiłam ile mogłam w Baxter Building, a Herbie zajmuje się resztą. Potrzebuje jeszcze trochę czasu, żeby dokończyć dobieranie poprawnych ustawień, ale niedługo sprzęt będzie gotowy. Wtedy powinniśmy z nim pewnie odwiedzić miejsce, w którym pojawiłeś się tutaj... No, teraz po raz pierwszy- poinformowała mężczyznę, zachowując póki co dla siebie fakt, że jeżeli wszystko pójdzie dobrze, to będą w stanie nie tylko odszukiwać wyładowania konkretnych typów energii, ale i je blokować. Teoretycznie mogliby w ten sposób odciąć domniemanego drugiego podróżnika w czasie... Ale zastosowań było dużo więcej.
-W tym czasie sugeruję odwiedzenie Tony'ego Starka. Herbie, poinformujesz o tym Jarvisa, proszę?- to ostatnie zdanie skierowała już rzecz jasna do swojego komunikatora; AI Fantastycznej Czwórki stale nasłuchiwało, gotowe wkroczyć do akcji, gdy tylko będzie do czegoś potrzebne. Co ciekawe, Herbie był bardzo specyficzną sztuczną inteligencją - prezentującą własne uczucia. To właśnie dlatego prośby przyjmował o wiele lepiej od poleceń.

_________________

Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Miguel O'Hara

Miguel O'Hara

Liczba postów : 136
Data dołączenia : 29/12/2014

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Sob Gru 05, 2015 11:12 pm

Jak już wcześniej wspomniano, po powitaniu z "She-Hulk" Miguel natychmiastowo zwrócił się do Susan - dlatego też w pierwszej chwili nawet nie zauważył on niewerbalnej reakcji zielonoskórej na to, jak ją nazwał. Był zbyt skoncentrowany na tym, aby jak najprędzej wrócić do kwestii ratowania przyszłości, a z tego co wiedział, z obydwu kobiet jedynie Invisible Woman mogła mu w tym obecnie pomóc. Dopiero niespodziewane pytanie, jakie w towarzystwie zbulwersowanego tonu padło ku wspomnianej bohaterce, przyciągnęło uwagę O'Hary z powrotem na drugą z nich - i jej bijący niezadowoleniem grymas. Pod maską Latynosa pojawiło się zaskoczenie, a on sam zaraz poszedł w ślady zdenerwowanej i wrócił spojrzeniem do Sue. Również spodziewał się po tej ostatniej, że wyjaśni ona zaistniałą sytuacją. Tak też się stało. Gamora... ?

- Wybacz - przeprosił krótko kosmitkę, i zaraz kontynuował słuchanie Storm, jako że ta zaczęła odpowiadać na jego wcześniejsze, ukryte pytanie o stan przygotowania sprzętu w Baxter Building oraz na to drugie, wypowiedziane przez genetyka już wprost. Z tego też powodu, mężczyzna zrezygnował na razie z wertowania swej wiedzy o przeszłości w poszukiwaniu jakichkolwiek informacji na temat Gamory, a ponieważ nie miał on z jej imieniem żadnych pierwszych skojarzeń - kosmitka najwidoczniej nie zapisze się w historii tak bardzo, jak Fantastic Four czy Avengers - na obecną chwilę musiała ona pozostać dla Miguela taką samą nieznajomą, jaką byłaby dla przeciętnego człowieka z tych czasów.

- Niedługo? - powtórzył po Susan, zamieniając u siebie ten mały fragment jej wypowiedzi w krótkie, retoryczne pytanie. Dość względna jednostka czasu. Ostatecznie jednak Latynos skinął głową na znak zrozumienia. Jakby nie patrzeć, miał ogromne szczęście, że tak szybko po podróży do przeszłości trafił - na dodatek przypadkowo - akurat na Susan Storm, dzięki której już teraz opracowany miał dość obiecujący plan, od czego zacząć. Niespotykanie ogromne, jak na jego ostatnie standardy.

Lecz czar minimalnie prysł, po ostatniej sugestii ze strony blondynki.
- Starka? W jakim celu? - O'Hara szczerze wątpił, by powodem udania się do wspomnianego playboya-milionera była chęć zasięgnięcia u niego pomocy w rozwiązaniu problemu Spider-Mana z przyszłości. A jaki nie byłby inny cel wizyty u Iron Mana - precyzował on wcześniejsze "niedługo" na niekorzyść Latynosa. Mężczyzna nie był z tego powodu zadowolony, co w pewnym stopniu usłyszeć można było w tonie jego ostatniej wypowiedzi.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Gamora

Gamora

Liczba postów : 183
Data dołączenia : 24/05/2014

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Nie Gru 06, 2015 5:01 pm

Nie naciskała Susan na odpowiedź, ponieważ i ona najwyraźniej nie wiedziała skąd przybył Miguel, dlatego przeniosła swój wzrok na zamaskowanego mężczyznę, mierząc go z góry na dół, by w rezultacie zatrzymać się na jego masce. Przez chwilę nawet zaczęła się zastanawiać kim musi być ten tajemniczy mężczyzna, skoro ukrywa twarz za granatwo-czerwonym materiałem. Susan również walczyła po tej dobrej stronie, a mimo to nie skrywała swojej tożsamości, ani za maską, ani za 'płaszczem' niewidzialności. Prawdopodobnie dlatego do Miguela podeszła bardziej nieufnie, niż na początku do Susan. ...A potem ta nieszczęśliwa pomyłka, która również zachwiała jej równowagę... na szczęście tylko minimalnie, dlatego postanowiła wysłuchać wyjaśnień Storm. Na początku zerkała na nią marszcząc delikatnie brwi, emanując śmiertelną powagą i skupieniem, które po chwili zmieniło się w zaskoczenie... Czyli na Ziemi jest ktoś, kto wygląda całkiem podobnie? Właściwie to... dobrze wiedzieć, a nuż taka informacja może się jej przydać... w przyszłości, w końcu każda metoda na oszukanie wroga jest dobra, co... oczywiście nie musi być mottem innych.
Gamora postanowiła podpytać Susan o She-Hulk, ale ...może później, ponieważ teraz nadstawiła ucho mając nadzieje na poznanie tych 'pierwotnych planów' Miguela i Susan. Czyżby bohaterka jednak nie będzie miała dla niej czasu? Na samą myśl od razu się zaniepokoiła.

Po przedstawieniu wtrąciła również, że należy do grupy Strażników Galaktyki, broniących jak to nazwa wskazuję, kosmiczny terenów.
Kiwnęła głową tym razem z uznaniem, akceptując wytłumaczenie Susan oraz przyjmując również przeprosiny Miguela. W głębi duszy ucieszona, że kobieta nie wykazywała się taką ostrożnością wobec niej i mówiła bardziej rozbudowanymi zdaniami, dzięki czemu mogła mniej, więcej... (no może mniej, niż więcej) zapoznać się z zamiarami. Oczywiście wcale się nie dziwiła O'Harze, w końcu w ogóle się nie znali. Zresztą, Gam po prostu chciała wiedzieć na czym stoi. Nie zamierzała wściubiać nos w nie swoje sprawy... póki nie krzyżowały się z jej, rzecz jasna. Wtedy przechodziła w stan pełnej gotowości... jednak do tego czasu wysłuchała w spokoju krótkich odpowiedzi i pytań Miguela oraz cierpliwych wyjaśnień Sue.

Kiwnęła głową całkiem ochoczo słysząc propozycję blondynki o udaniu się do Starka. W przeciwieństwie do O'Hary, kosmitka była gotowa udać się do Tony'ego teraz, zaraz, natychmiast. Ba, jak będzie na miejscu to nada komunikat do reszty Strażników z informacją dotyczącą lokalizacji, w której się zapewne znajdzie dzięki Susan... a przynajmniej taką miała nadzieje. Póki co, zwróciła swoje zaskoczone spojrzenie z powrotem na Miguela, ponieważ ten nie wydawał się być w pełni zadowolony na samą myśl o pobycie u Starka... i zastanawiała się dlaczego? Miała nadzieje, że wymiana zdań pomiędzy nimi nie potrwa długo, ponieważ sama zaczęła się troszkę niecierpliwić. Już była tak blisko u celu... zresztą, miała nadzieje, że to ona pierwsza znajdzie kogoś kto będzie wstanie im pomóc... albo chociaż podzieli się odpowiednią ilością blach, generatorów i innych szpargałów o których zrobił im wykład Rocket. Nie byłaby sobą, gdyby nie potraktowała całej akcji jako coś w czym musiała współzawodniczyć z resztą drużyny... to ją napędzało.


Ostatnio zmieniony przez Gamora dnia Pon Gru 07, 2015 10:37 am, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Invisible Woman

Invisible Woman

Liczba postów : 183
Data dołączenia : 03/07/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pon Gru 07, 2015 8:24 am

No tak, konflikt interesów - po prostu cudownie. Może i żadne z rozmówców Susan otwarcie nie zgłosiło pretensji czy też nie okazało niepokoju na głos, jednakże przynajmniej po Spider-Manie dało się poznać, że niezbyt podobała mu się ta właśnie zapowiedziana wycieczka do Starka. Szczęśliwie Invisible Woman przychodziło do głowy kilka argumentów, które mogły go ugłaskać i przekonać, a w dodatku były nawet zgodne z prawdą.
-W kilku celach. Avengers powinni wiedzieć czym się zajmujemy na wypadek, gdyby coś miało pójść bardzo nie tak. Reszta mojej drużyny nie może nam teraz pomóc, więc lepiej zyskać pewność, że w razie czego ktoś inny zareaguje - i przede wszystkim: że ten ktoś będzie wiedział jak zareagować. Sam Tony natomiast powinien być w stanie pomóc Gamorze z jej problemem- Sue zdecydowała się nie podawać pod tym względem Pająkowi żadnych konkretów, choć - biorąc pod uwagę specjalizację Starka - łatwo można się było domyśleć, że zapewne chodziło o coś technicznego - mechanicznego. W tej chwili szczegóły pewnie i tak były dla Spider-Mana nieistotne, a kosmitka niekoniecznie chciała się każdemu chwalić awarią statku, w związku z czym blondynka pominęła to milczeniem.
-Myślę, że mamy jeszcze godzinę czy dwie do ukończenia przez Herbie'ego wszelkich niezbędnych prac i testów, więc zdążymy wrócić do Baxter Building akurat na czas lub może nawet trochę wcześniej. Urządzenie będzie od razu gotowe do użytku- zapewniła jeszcze, bo zgadywała, że to właśnie tym Pająk martwił się najbardziej: marnotrawieniem czasu, który mogliby już wykorzystywać na szukanie sprawcy jego kłopotów. Dla Invisible Woman również była to w tym momencie jedna z priorytetowych, kluczowych kwestii, ale z drugiej strony smykałka do poprawnego i efektywnego zarządzania czasem podpowiadała jej, że udając się prosto do Baxter Building i tak musieliby jeszcze zaczekać, więc... Równie dobrze mogli wykorzystać tę chwilę na załatwienie innej sprawy.
-Zgaduję, że standardowo zostajesz przy sieciach?- zagadnęła jeszcze Pająka, choć rzecz jasna spodziewała się po nim potwierdzającej odpowiedzi. W następnej chwili Invisible Woman odtworzyła już przy swoim ciele wcześniejsze pole siłowe, aby móc wznieść się w powietrze, Gamorze zaś zaoferowała unoszący się - i zabarwiony delikatnie, aby nie był kompletnie niewidzialny, a raczej lekko mleczny - krążek. W końcu drogą powietrzną najszybciej będą mogli dotrzeć na miejsce... Czyli do Avengers Tower.

Z/t dla wszystkich i może kolejny post na dachu AT?

_________________

Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Speed

Speed

Liczba postów : 131
Data dołączenia : 26/08/2013

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Wto Gru 15, 2015 1:42 pm

Tommy nie był zbyt zadowolony z tak szybkiego powrotu do NY. Zimowe wakacje ledwo co się zaczęły, a już się skończyły. Uh, super. Agenci też właściwie niewiele im wytłumaczyli jeśli chodzi o przyczynę ich powrotu. Coś tam tylko mętne rzucili, że zmiany techniczne, że nowi członkowie, że coś tam, że srośtam. Całość powleczona formalnymi, zbyt poważnymi zwrotami, które pewnie miały usprawiedliwić tę nagłą zmianę planów. Niby faktycznie w ośrodku mignął mu gdzieś nowy chłopak i podobno miała pojawić się jeszcze dziewczyna, ale jejku, żeby od razu ich tak nagle ściągać? Niepokojący był też nieco brak Billy'ego, jego dziwnego klona i chyba kilku innych osób. Może dotrą później, ale... coś mu tu nie pasowało.
Speed wciąż jakoś nie przepadał za Tarczą. Oczywiście, cieszył się z bycia w grupie, jakby nie było, to jakieś tam wyróżnienie no i darmowy dach nad głową. Nawet nie byle jaki dach. Potrafił to docenić szczególnie teraz, kiedy jeszcze było zimno i spędzanie czasu na zewnątrz do najprzyjemniejszych nie należało... ale cóż.
A jednak, mimo wszystko, zamiast siedzieć w ich ośrodku razem z Kate czy innymi Tommy zdecydował się wyjść na mały... spacerek. Nie informował o tym nikogo, ale hej. To agenci. Chłopak mógłby się założyć, że mają jakiś irytujący sposób na to by go znaleźć. Niech mają trochę rozrywki.
Plus... Thomas lubił tłoczne ulice miasta. Z jednej strony były dla niego dość ograniczające, w końcu nie mógł zbytnio się afiszować ze swoją mocą żeby nie narobić sobie dodatkowych kłopotów. Z drugiej jednak ludzie potrafili być zaskakująco wręcz ślepi na to co się dookoła nich działo. Niby tacy zabiegani, a zajęci sobą nie są w stanie zauważyć drobnych rzeczy, zbyt szybkich dla ich wzroku czy myśli. To było dobre.
Chociażby teraz. Spacerując po dosyć szerokim chodniku, mijając ludzi, zerkając na wystawy sklepowe i takie tam, chłopak bawił się żetonem do gry w pokera. Taki zwyczajna, czarna setka, przyjemnie ciężka i ładnie wyważona. Pożyczył sobie żetonik z ich ośrodka, bo wyjątkowo przyjemnie bawiło się nim obracając między palcami, podrzucając i łapiącna różne sposoby. I to co raz szybciej, oczywiście. Ha, gdyby stanął koło wyjścia z metra i położył puszkę już spokojnie mógłby zarobić parę groszy udając ulicznego magika! A tak teraz, idąc sobie, nikomu nie wadząc, właściwie nikt nawet nie zauważał nietypowego zachowania kasynowej waluty i było to na swój sposób satysfakcjonujące.
Chociaż pojawienie się w magika kusiło. Dawno nie zwinął nikomu portfela. Nie żeby to było trudne.
Tommy był już prawie koło Central Parku. Nigdzie mu się jednak nie spieszyło, a wręcz przeciwnie. Zatrzymał się nawet na chwilę przed witryną sklepu sportowego. Złapał żeron w dwa palce i przechylił lekko głowę. Ciekawe, czy gdyby rzucił sztuczną monetą wystarczająco szybko mógłby przebić się przez taką szybę jak pocisk z broni, huh?
- Trzeba będzie kiedyś spróbować - mruknął do siebie rozbawiony. Tym bardziej, że dla postronnych obserwatorów pewnie wyglądał jak zwykły nastolatek zainteresowanym deskami czy innym sprzętem. Jak on lubił swoje moce.


Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Teddy Altman

Teddy Altman

Liczba postów : 73
Data dołączenia : 14/06/2013

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Nie Gru 20, 2015 10:06 pm

Niby potrenował w ośrodku, ale czuł jednak niedosyt. Nie chodziło tutaj oczywiście o jego budowę ciała, gdyż ta była czymś względnym. W końcu zmiennokształtność pozwalała mu na tak wiele, ale tak czy siak nie ćwiczył dla mięśni, a dla zwiększenia swoich możliwości. Oczywiście chucherkiem nie był w odróżnieniu od niektórych członków jego drużyny, którzy chyba bardziej przywiązywali uwagę do swoich mocy niż możliwości samego ciała. Powinni zastanowić się co się stanie gdy ktoś im je odbierze, a przede wszystkim pomyśleć o profitach jakie można zyskać posiadając niezłe ciało!
Teddy przekonał się o tym na własnej skórze, gdyż właśnie dzisiaj odbierał zdjęcia z sesji, którą zorganizowała mu korporacja będąca właścicielem znanej marki sportowej, a cóż o tych fotografiach można powiedzieć? No na pewno to, że ubrany tam jakoś szczególnie nie jest i chociaż miał reklamować ich ciuchy to tez ich tam za wiele na nim nie ma.
Zastanawiał się przez cały dzień czy w końcu powiedzieć całej reszcie o tych zdjęciach, ale uznał, że może lepiej nie. Decyzja ta może nie była szczególnie genialna, a to dlatego, że na pewno się o tym dowiedzą. W końcu w witrynie każdego sklepu tej marki będą widniały jego zdjęcia co jest odrobinę zawstydzające, ale zrobił to dla siebie bo uznał, że coś takiego może zbudować jego pewność siebie i zahartować charakter.
Trzymając w dłoni sporą kopertę, w której znajdował się plik fotografii Altman wyszedł z jednego ze sklepów. Tym razem był ubrany bo i pogoda nie była za bardzo odpowiednia do praktykowania stroju Kree-Srcullowego stroju Adama, ale na pewno będzie miał jeszcze ku temu okazje.
Niebiesko czarna koszula w kartę i jak to miał w zwyczaju koszulka przedstawiająca okładkę najnowszej gry Dragon Age musiała mu wystarczyć, ale też nie zapomniał o spodniach czy butach, a tym bardziej kurtce, rękawiczkach i czapce. Ten chłopak naprawdę był przygotowany na epokę lodowcową, a przynajmniej niezłą zamieć.
Nie myślał teraz szczególnie o konsekwencjach tegoż stroju, w końcu przypadki chodzą po ludziach, a gdy będzie zmuszony zmienić kształt na odrobinę większy to skończy na golasa i to już zupełnie wybuchnie skandal.
Jego aktualnym celem było wypicie herbaty i zjedzenie czegoś, ale nie pogardziłby zwrotem akcji i atakiem potężnego przeciwnika. Miał nadzieje, że w końcu zostanie przydzielone jakieś zadanie Young Avengers i będzie mógł wykazać się na polu walki.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Loki
Administrator
Loki

Liczba postów : 3987
Data dołączenia : 23/05/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pon Gru 21, 2015 12:36 am

Loki spędził już w Midgardzie wystarczająco dużo czasu, aby dokonać szeregu mniej lub bardziej przydatnych w życiu codziennym obserwacji. Wiele z jego wniosków wyciągniętych zostało z różnego rodzaju tutejszych mediów - ze szczególnym naciskiem na telewizję oraz internet. Ten ostatni stanowił zresztą naprawdę cudowny wynalazek; akurat tyle Trickster był skłonny przyznać śmiertelnikom. Cała ta nienawiść, zazdrość, złośliwość - skondensowane w jednym miejscu... Coś pięknego. No, a przynajmniej wystarczająco zabawnego, aby go na trochę zająć.
Tak czy siak, wystarczyło rzec, iż mag całkiem nieźle radził sobie z przystosowywaniem się do życia w tym świecie. Jeżeli zaś podczas swojego pobytu wśród ludzi nauczył się czegokolwiek, to tego, że najłatwiej było zniknąć w tłumie jako osoba potrzebująca lub niepełnoletnia... Przy czym do tego pierwszego rzecz jasna nie zamierzał się zniżać, gdy istniały jakieś lepsze alternatywy. Innymi słowy Loki przywykł do wychodzenia w odmłodzonej formie, która jednak w wielu aspektach przypominała jego standardową postać; nie widział najmniejszego sensu w zmienianiu całości. W końcu ideału się nie poprawiało, prawda?
Forma nastolatka miała także inne plusy. Nie tylko nie zwracał w niej na siebie uwagi tak bardzo, jak miało to miejsce wówczas, gdy jako dorosły kręcił się po mieście w eleganckim garniturze i roztaczał wokół siebie aurę wyniosłości - ale i oprócz tego mógł sobie po prostu pozwolić na więcej. To było całkiem... Miłe. Ot, taka odmiana. Nie, żeby wcześniej odmawiał sobie psot, nic z tych rzeczy, ale teraz nie dość, że nikt go nie kontrolował, to jeszcze w razie czego mógłby łatwo się wykręcić z ewentualnych kłopotów... I to nawet bez użycia magii!
Tego dnia bóg kłamstw spacerował w pobliżu Central Parku bez większego celu, zwyczajnie wypatrując czegoś, czym mógłby się zająć - koniec końców w Nowym Jorku, a szczególnie w jego centrum, praktycznie zawsze działo się coś ciekawego. Zwykle Loki nie oddalał się za bardzo od apartamentu, w którym pomieszkiwał; tę okolicę traktował już w pewnym sensie jako swój rewir, choć zdawał sobie sprawę z faktu, że nie powinien się do niej przywiązywać... Ani tym bardziej zbyt często pokazywać tylko w niej. Może i utrzymywał wokół siebie masę zaklęć, które powinny zapewnić mu bezpieczeństwo, ale ostrożności nigdy za wiele.
Jeden z minusów przebywania z Midgardzie stanowiła konieczność przyzwyczajenia się do nieciekawych ubrań. Trickster starał się jak mógł, by nie zrezygnować do końca ze swoich ulubionych elementów przy jednoczesnym utrzymywaniu dyskrecji. Tym razem zaowocowało to czarnymi spodniami i sięgającymi pod kolano butami w tym samym kolorze, a także ciemnozielonym płaszczem z czarnymi wykończeniami oraz z ukochanym przez niego futerkiem tu i tam. Nie potrzebował go, nie tak naprawdę - jako Jotunn i tak nie czuł zimna... Ale przecież nie chciał się aż tak wyróżniać.
Uwagę Lokiego przykuł jeden z przechodniów - w pierwszej kolejności z powodu bardzo jasnych włosów, które same w sobie przyciągały już spojrzenie. Białe u młodej osoby? Więc najprawdopodobniej farbowane lub może wywołane mutacją; w końcu tyle się o tym ostatnio mówiło. Albinosy były z kolei dość rzadkie... A i strój chłopaka nie wskazywał raczej na żadną subkulturę, która mogłaby wyjaśnić tę niecodzienną barwę. Inna sprawa, że delikwent kogoś Tricksterowi przypominał... Ach, no tak - przywodził na myśl Quicksilvera z Avengers. Wystarczająco często widywał go w mediach, by teraz móc to skojarzyć. Być może miał więc do czynienia z fanem?
Może nawet mag pozostałby przy tym wyjaśnieniu i poszukał sobie innego obiektu zainteresowania, gdyby nie zauważył jeszcze jednego szczegółu, zresztą zupełnie przypadkowo, bo gdy cofał już wzrok. Białowłosy poruszał czymś między palcami, zaskakująco szybko, choć nie na tyle, aby sam Loki nie był w stanie się w tym zorientować... A to ciekawe. Czyżby jednak mutacja? Jeżeli tak, to być może dostarczy Tricksterowi odrobinę rozrywki - ale najpierw wypadałoby to w jakiś ostrożny sposób potwierdzić. Na przykład... Mmm, tak.
Ustanowienie drobnego i dobrze ukrytego wśród resztek śniegu pola siłowego pod nogami osobnika mijającego właśnie białowłosego chłopaka nie stanowiło dla Lokiego żadnego problemu. Szarpnięcie nim tym bardziej - a tyle wystarczyło, aby ofiara straciła równowagę i runęła w stronę być-może-mutanta, który stał sobie przy jednej z wystaw. Wybrany delikwent sprawiał wrażenie typowego ćwierćinteligenta z gatunku tych dużych i łysych, a w dodatku podróżował z podobnymi sobie kolegami... Więc przy odrobinie szczęścia powinien wywołać jakieś zamieszanie. Z doświadczenia Trickstera wynikało, że ten typ szukał kłopotów.
Sam bóg psot natomiast czekał parę metrów dalej - nie za daleko, aby wciąż móc obserwować sytuację, ale i nie nazbyt blisko, bo przecież nie chciał się jeszcze w nią mieszać. Dla utrzymania pozorów wyjął telefon i raz na czas zerkał na jego ekran.

_________________

Ulice NYC - Page 14 GlOj7xo

No. Mischief is a small thing, a toy I've well used and discarded.
This isn't mischief. This is mayhem. Just watch.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora http://theavengers.forumpolish.com
Speed

Speed

Liczba postów : 131
Data dołączenia : 26/08/2013

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pon Gru 21, 2015 1:36 pm

Tommy odwrócił się od wystawy sklepowej z zamiarem pójścia do parku i zakręcił żetonem między palcami. Zatrzymał się jednak w pół kroku i zmarszczył brwi.
W pewnym momencie wydało mu się, że w oddali dostrzegł znajomą sylwetkę jednego z członków jego grupy. Och, serio? Nie po to wychodził z ośrodka, żeby kogoś tu spotykać. A może on ma jakieś większe powiązania z agentami niż wcześniej mu się wydawało? Jak on miał... Benny? A nie, to chyba coś z miśkiem było. Teddy? Lepiej, tak, chyba coś w ten deseń.
Tommy grzecznie zaczynał już rozważać który kierunek najlepiej obrać aby czasem nie wpaść na tego blond delikwenta, nawet zrobił pierwszy krok rozpoczynając manewr nazywany pięknie taktycznym odwrotem... i właśnie wtedy jakiś ciężki idiota postanowił potknąć się obok i wpaść na niego. Dosyć boleśnie z resztą, jeśli ktoś by go pytał o zdanie. Zarył kolanami o zimny i fuj, mokry, śnieg oraz w ostatniej chwili złapał w powietrzu żeton, który wypadł mu z dłoni.
- Jeez, człowieku patrz jak chodzi...shit - dopiero w trakcie mówienia zauważył KTO na niego wpadł. Cholera, życie go uwielbia, co? Mógłby chociaż nauczyć się szybciej myśleć niż gadać. Albo sprawdzać do kogo mówi. Super. Łysol, w dodatku umięśniony, nie przepadającym za przytulaniem chodnikowego śniegu, z kumplami i, tak na deserek, chyba żaden z tych czarujących młodych ludzi nie należał do łaskawych i miłosiernych. O czym z resztą Tommy szybko się przekonał czując mocne szarpnięcie za przód kurtki, a potem uderzenie w szybę witryny sklepowej. Nie jakoś strasznie mocne, bo wcześniej wychamował nieco dzięki swojemu refleksowi, ale i tak mu się to nie podobało. Ani trochę.
Zaraz też znowu poczuł silny uchwyt karka ciągnący go za przód kurtki. Ludzie, co mu to biedne ubranie zrobiło, huh.
- Ty. Masz jakiś problem?
Ha. Ha ha. Kąciki ust Tommy'ego nawet przez sekundę zadrgały jakby w rozbawionym uśmiechu, ale potem do chłopaka dotarło, że to pytanie było na poważnie. Really? Ale naprawdę? A to może jednak jakiś głupi żart, bo faktycznie, komedia przednia.
- Spokojnie, kolego. Nic się nie stało przecież. Puść kurtkę, otrzepiemy się ze śniegu, uściśniemy sobie ręce na zgodę... - krótki, analizujący zerk na twarz karka - ... Albo tylko mnie puścisz. I każdy pójdzie w swoją stronę. Piękny plan, sprawdźmy czy działa - W trakcie mówienia spróbował palec po palcu rozluźnić czuły uchwyt swojego nowego kolegi,ale ten chyba jakoś dziwnie przywiązał się do jego ciemnozielonej kurtki. W końcu jednak uścisk nieco się rozluźnił, kark skonstrnowany przemocą jasnowłosego chłopaka chyba postanowił dać sobie z tym spokój... Ale wtedy postanowił go wesprzeć jeden z jego czarujących towarzyszy podróży.
- A za*ebał ci kiedy kto, siwy? - odezwał się wojowniczo, na co podbudowany miłośnik zielonej kurtki znów poczuł przemożną potrzebę przyciśnięcia Tommy'ego do sklepowej szyby. Bajkowo po prostu.
Speedster zamknął oczy i policzył do trzech. A potem jeszcze raz, do dwudziestu, bo "trzy" za szybko mu minęło i chęć sprawdzenia, czy czasem żeton z jego dłoni nie mógłby przebić się przez pustą czaszkę dogadującego gościa. Planował to sprawdzać ze sklepową szybą, ale chyba głowa też by się nadała. Efekt mógłby być nawet bardziej malowniczy.
Ostatecznie Tommy zrezygnował z tego dość drastycznego rozwiązania - miał wrażenie, że Shield nie uznałoby tego za obronę własną - i westchnął, już nieco zirytowany.
- Panowie, jakże to tak, słabszego od siebie? - uśmiechnął się pięknie... A w następnej sekundzie czarny żeton trafił w nos trzymającego go neandertalczyka w dresie. Być może go łamiąc, przy odrobinie szczęścia. Ten z głośnym okrzykiem zaskoczenia i bólu złapał się za bolącą część ciała, a reszta jego towarzyszy skupiła na nim swoją uwagę, Tommy szybko, zdecydowanie szybciej niż normalny człowiek był w stanie, odsunął się z najbliższego pola rażenia.

Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Loki
Administrator
Loki

Liczba postów : 3987
Data dołączenia : 23/05/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Nie Gru 27, 2015 8:33 pm

Kąciki ust Lokiego zadrgały lekko, kiedy obserwował sobie z boku rozwój wydarzeń, ustawiony w taki sposób, aby nie blokować za bardzo ruchu na chodniku - rzecz jasna nie dla ludzkiej wygody, bo ani trochę nie obchodził go komfort Midgardczyków, ale jedynie po to, aby samemu uniknąć większego kontaktu z tłumem. Nie chciałby przecież, aby - o ironio - to na niego ktoś zaraz wpadł i wyskoczył z pretensjami... Choć pewnie nie miałby wówczas żadnych oporów przed pozbyciem się takiego delikwenta za pomocą odrobiny dyskretnej magii. Wracając jednak do rozgrywającego się właśnie na jego oczach przedstawienia...
Białowłosy miał niezły refleks, co udowodnił łapiąc żeton w powietrzu - i to zaraz po upadku na kolana, kiedy to pewnie myśli zajmowało mu coś innego. Osiłek, któremu Trickster dopiero co pomógł się potknąć, o dziwo pozbierał się jeszcze szybciej... Choć jego reakcja wynikała pewnie bardziej z instynktu, aniżeli z przemyślenia sytuacji, gdyż akurat o to ostatnie bóg kłamstw w żadnym razie nie śmiałby go nawet podejrzewać.
Tak czy siak, grunt, że sytuacja ładnie i prędko się rozwijała. Eksponat A wraz z kolegami czuł się najwyraźniej niezwykle pewnie i okazywał swoją domniemaną dominację dokładnie tak, jak się tego Loki spodziewał, czyli poprzez zastraszanie oraz przemoc fizyczną. Co ciekawe - lecz niezbyt zaskakujące - żaden z przechodniów się tym nie zainteresował. Przeciwnie, mijające grupkę osoby zdawały się wręcz automatycznie odbijać lekko na bok, aby okrążyć problem - żeby czasem się w niego nie wplątać. Typowe ludzkie zachowanie, jak zdążył się już zorientować Trickster.
Dla niepoznaki mag rzucił krótko okiem na wyświetlacz swojego telefonu, a nawet przesunął po nim palcem, aby przeskoczyć na następny zestaw ikonek, lecz zaraz potem ponownie podniósł wzrok... Akurat na czas, aby ujrzeć szybujący ku twarzy jednego z Midgardczyków drobny obiekt. Krew trysnęła, lecz uszkodzenie raczej nie powinno być bardzo poważne, ot, może złamany nos, nic gorszego... A jednak tyle wystarczyło, aby skutecznie odwrócić uwagę całej gromady - i zarazem oczyścić chodnik wokół nich.
Zamieszanie dało białowłosemu szansę na umknięcie napastnikom, a Loki z niejakim zadowoleniem odnotował, że chłopak zdecydował się nie uciekać całkowicie, tylko po prostu usunąć na bok, poza zasięg ich rąk. Może i nie było to najrozsądniejsze posunięcie, bo delikwenci przecież nie będą wiecznie zajęci sprawdzaniem co stało się ich koledze... Ale z drugiej strony bóg kłamstw potrafił docenić taką, hm, hardość i śmiałość. Oczywiście teraz Trickster wiedział już, że nastolatek rzeczywiście posiadał jakieś nadludzkie zdolności i to pewnie z nich czerpał pewność siebie, lecz równie ciekawym było, że nie starał się ich za wszelką cenę ukrywać, nawet pomimo całej tej niedawnej nagonki na mutantów.
Grunt jednak, że Loki wiedział już wszystko, czego potrzebował, więc dalsze "awanse" osiłków były mu zgoła zbędne. Wykorzystał ten moment, gdy nie interesowali się oni jeszcze swoją niedoszłą ofiarą, aby okryć ją drobną iluzją, działającą tylko na umysły członków tej grupki. W skrócie... Po prostu wymazał dla nich białowłosego z ulicy. To wyglądało całkiem śmiesznie - gdy zabrali się już za rozglądanie za swoim celem i nie mogli go dostrzec. W głębi ducha Trickster przyznał nawet punkt poszkodowanemu, który mimo obrażeń twarzy razem ze swoimi towarzyszami biegiem wyruszył na poszukiwania, tym samym oddalając się z miejsca zdarzenia.
Loki z kolei schował komórkę do kieszeni, a następnie spacerowym tempem zbliżył się do domniemanego mutanta, zatrzymując się po jego lewej stronie i może jakieś pół kroku za nim. Dłonie złączył za plecami, na twarz zaś przywołał lekko znudzony wyraz, zdecydowanie bardzo niewinny.
-To było całkiem zabawne- skomentował.

_________________

Ulice NYC - Page 14 GlOj7xo

No. Mischief is a small thing, a toy I've well used and discarded.
This isn't mischief. This is mayhem. Just watch.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora http://theavengers.forumpolish.com
Speed

Speed

Liczba postów : 131
Data dołączenia : 26/08/2013

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pon Gru 28, 2015 9:47 am

Tommy, w brew pozorom, jakoś nie był zwolennikiem uciekania w przypadku pojawienia się każdej trudniejszej sytuacji. Nie miał nic przeciwko temu, w końcu nie był też samobójcą i skoro już obdarzono do takimi a nie innymi mocami to chętnie je wykorzystywał, ale... Ale czasem trzeba było po prostu stanąć twarzą w twarz wyzwaniu, a nie uciekać z podkulonym ogonem, tak? No, przynajmniej coś w tym stylu.
Lecz faktycznie, Speed nie miał nic zamiaru uciekać przed osiłkami. Przynajmniej nie tak od razu. Nie był jakimś tam nerdem, żeby pozwalać obcym półmózgom na miotanie sobą po chodniku - i to jeszcze bez konsekwencji! Krwawiący nos jednego z nich był już całkiem satysfakcjonujący, to fakt, ale jednak kusiło zrobić coś jeszcze. Bo, och nie wątpił w to, nie wygrał jeszcze całej bitwy. Nie miał zamiaru ich bić, nie tak w prost, ale gdyby jeden z tych czarujących kolegów trafił z rozbiegu w kosz na śmieci albo w ścianę, bo jakimś dziwnym trafem on usunąłby mu się z drogi zbyt szybko... Och tak, to by było dobre.
I Tommy już się szykował do kolejnego posunięcia, już nawet chciał rzucić komentarzem, który zapewne byłby bardziej prowokujący niż powinna być wypowiedź kogokolwiek w jego sytuacji... Ale wtedy dotarło do niego, że coś było nie tak. A mianowicie - do tej pory niezbyt inteligentne spojrzenia, należące do członków tej grupki, nagle stały się jeszcze bardziej głupie. Nawet jeśli do tej pory wydawało się to być prawie niemożliwe. Tommy obserwował, jak delikwenci rozglądając się dookoła ze złością, ale i dezorientacją. Temu pierwszemu się nie dziwił, ale drugie..?
A co najdziwniejsze w tym wszystkim - zamiast rzucić się na niego, czy choćby zacząć kolejną pyskówkę, neandertalczycy zrobili pierwsze kilka kroków... I wyminęli go, jakby chłopak nagle przestał istnieć, gnając gdzieś dalej przed siebie.
Speed obserwował znikającą w oddali grupkę zdezorientowany. Zmarszczył brwi i wcisnął ręce do kieszeni kurtki. Co jest z nimi nie tak? Już nawet takim typom odbiło do reszty? Niby dla niego lepiej, bo problem z głowy, ale mimo wszystko pozostawał pewien niedosyt i całkowity brak zrozumienia co tak właściwie tu się stało. Huh.
Gdyby chłopak stojący obok niego się nie odezwał, Tommy właściwie nawet nie zauważyłby jego obecności, zbyt rozproszony nietypowym zachowaniem jego uroczych, byłych już kolegów. Drgnął i odwrócił głowę w jego stronę. Następna zagubiona dusza chce go zapytać o problemy?
Na szczęście zamiast na kolejnym osiłku, wzrok speedstera zatrzymał się na wysokim, ciemnowłosym nastolatku. To natomiast sprawiło, że Tommy tylko prychnął cicho pod nosem.
- Bawi cię przyglądanie się grupie neandertalczyków napadających na niewinnych przechodniów? - uniósł brew i wykrzywił wargi w niezbyt uprzejmym uśmiechu. - Nie masz ciekawszych rozrywek? - białowłosy pochylił się i podniósł ze śniegu czarny żeton. Otrzepał sztuczną monetę i zakręcił nią między palcami. Przydatna rzecz, bardziej niż się spodziewał! Może powinien to jakoś opatentować na stałe? Albo Shield mu coś podobnego zorganizuje? Trzeba będzie o tym pomyśleć jakoś w wolnej chwili.
Speedster zerknął jeszcze na nieznajomego obok.
- Lepiej też stąd spadaj zanim tu wrócę i potkną się też o ciebie, księżniczko. Szkoda by było, żebyś ubrudził sobie płaszczyk - rzucił jakże cenną radą (prawdziwy z niego bohater, troszczy się o cywili niczym Kapitan Ameryka!) i odwrócił się z zamiarem odejścia.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Loki
Administrator
Loki

Liczba postów : 3987
Data dołączenia : 23/05/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Pon Sty 04, 2016 3:54 pm

Spojrzenie boga kłamstw śledziło ruchy jasnowłosego chłopaka, gdy ten w końcu pochylił się, aby odzyskać swoją jakże śmiercionośną broń. W zielonych oczach Trickstera pojawiły się niemalże wesołe błyski... Choć może właściwiej byłoby powiedzieć: rozbawione, pełne złośliwego zadowolenia, może wręcz mówiące - "ja coś wiem, posiadam jakiegoś asa w rękawie". Nawet jeden z kącików jego ust powędrował lekko w górę.
-Prawdę mówiąc bardziej od stadnych zachowań Homo Sapiens interesują mnie poczynania ich domniemanych ewolucyjnych następców- oznajmił, jednocześnie subtelnym, wręcz nonszalanckim ruchem wzruszając ramionami. Ton jego głosu nie wskazywał w zasadzie na nic szczególnego, żadne konkretne zamiary, ot, po prostu na luźną pogawędkę - zupełnie tak, jak gdyby właśnie nie wytknął swojemu rozmówcy, że zauważył jego nadludzkie zdolności. Z kwestią Homo Superior najzwyczajniej w świecie strzelał, to fakt, ale nawet jeżeli się mylił, to ze sporą dozą prawdopodobieństwa sam białowłosy nie był tego świadomy, więc Loki niespecjalnie przejmował się ewentualnym wykryciem tego drobnego blefu.
Nie zamierzał fizycznie zatrzymywać obcego nastolatka. Ba, szczerze powiedziawszy nie planował nawet używać na nim żadnej ze swych zdolności, choć delikatna telepatyczna sugestia potrafiła czasem zdziałać istne cuda. Nie; nie zależało mu aż na tyle, aby za bardzo się wysilać i uparcie obstawać przy swoim. Ciekawość - ciekawością, ale mimo wszystko nie był jeszcze aż tak znudzony, aby miał się czuć zdesperowany. Inna sprawa, że w końcu trochę namieszać wcale by nie zaszkodziło... Ot, tak dla sportu. Na szczęście nie bez powodu nazywano go Silvertongue.
-Chodź. Pokażę ci moje, jeśli ty pokażesz mi swoje- zaoferował, zresztą tym razem już nieco ciszej, choć w żadnym razie nie dlatego, że obawiał się, iż ktoś ich podsłucha. Ludzie zajmowali się przecież swoimi własnymi sprawami, nie zwracali uwagi na otoczenie... No, chyba że byli akurat świadkami jakiegoś wypadku czy ogólnie pojętego cierpienia innych istot - na to wypadało już bowiem zerknąć, nawet jeśli nie pomóc. Mieszanie się - nie. Obserwowanie - tak.
Jeżeli zaś jego słowa zabrzmiały trochę dwuznacznie... Cóż. Zdawał sobie sprawę z tego, że w tych czasach w Midgardzie ludzie dość dziwnie podchodzili do seksualności, w głównej mierze - przynajmniej oficjalnie - łącząc się w różnopłciowe pary, zamiast uprawiać zdrowy i sprawdzony biseksualizm... Ale niespecjalnie bał się tego, że może oberwać za takie podteksty. Nawet jeśli, to - o ile chłopak obok superprędkości nie posiadał też supersiły - ewentualny cios i tak nie powinien mu zaszkodzić. Ba, przeciętny Midgardczyk prędzej połamałby sobie kości, niż wyrządził krzywdę... Komuś pokroju Lokiego. Mieszkańcowi Asgardu.
Jeżeli białowłosy się zgodzi, to będą potrzebowali jakiegoś ustronnego miejsca, aby zaprezentować sobie wzajemnie to i owo. Pokaz nadludzkich możliwości mógłby już niestety zainteresować zabieganych śmiertelników, a mimo wszystko tego Trickster by nie chciał... Choć widok uciekających w popłochu ludzi przynosił mu pewną satysfakcję. Tak czy siak, jego ziemskie lokum nie wchodziło w grę, gdyż nie chciał się z nim zdradzać. Musiało pozostać jak najbardziej bezpieczne. Cóż innego... Jakiś opuszczony budynek byłby miły - choć zamknięta przestrzeń trochę ograniczała. Plac... Budowy? O ile nie toczyłyby się na nim akurat prace. Parki odpadały; były zbyt tłoczne. Zostawała jeszcze opcja odteleportowania się gdzieś dalej, ale bóg kłamstw nie miał jeszcze pewności co do tego, które ze swoich zdolności chciałby ujawnić.

_________________

Ulice NYC - Page 14 GlOj7xo

No. Mischief is a small thing, a toy I've well used and discarded.
This isn't mischief. This is mayhem. Just watch.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora http://theavengers.forumpolish.com
Speed

Speed

Liczba postów : 131
Data dołączenia : 26/08/2013

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Wto Lut 09, 2016 10:35 am

Młody speedster prawdopodobnie nawet nie zauważyłby rozbawienia drugiego chłopaka, gdyby ten się do niego znów nie odezwał. Właściwie, gdy tylko odwrócił się do niego tyłem, myślami biegnąc już gdzieś do przodu, w kierunku parku, tego na czym ten świat stoi, że nawet na chodniku jest niebezpiecznie i zastanawiając się czy może nie powinien na stałe wyposażyć się w jakiś zestaw podobnych żetonów, rzutek, czy czegoś w tym rodzaju. Całkiem zapomniałby już o księżniczce w zielonym płaszczyku obszytym futerkiem... Ale zwolnił kroku, bo zwrot, którego użył nieznajomy, zaskarbił sobie jego uwagę.
Tommy zatrzymał się i zerknął przez ramię, w głowie analizując szybko, i to szybko z jego punktu widzenia, słowa ciemnowłosego oraz różne możliwości.
Powiedział tak przypadkowo? Może to był wyłącznie zwykły komplement dotyczący jego sprawności? W końcu nie każdy potrafi rozkwasić żetonem nos jakiemuś dryblasowi. Nie każdy jest tak sprawny i czarujący jak on, to wiadomo. Ale... Ale nie, to chyba raczej nie to, nie do końca to. Ten delikatny uśmieszek, nawet jeśli zaraz przykryty nonszalancką postawą, w dziwny sposób wydawał się Tommy'emu zbyt inteligentny - jakkolwiek by to nie brzmiało. I kojarzył się białowłosemu z jakiś dobrze bawiącym się sytuacją chochlikiem.
Tommy uniósł brew i przyjrzał się chochlikowi nieco dokładniej.
No dobra. Zakładając więc, że zwrot został użyty celowo i nieznajomy zauważył coś więcej niż tylko zwykłą zręczność... No właśnie, to co? Poza gratulowaniem spostrzegawczości chyba raczej nic więcej zrobić nie mógł, bo i co? Jego moce, jego sprawa, nikomu nic nie zrobił, nikogo nie wybuchł, agenci jeszcze nie wyskoczyli zza krzaków żeby powalić go na ziemię, wszystko było w najlepszym porządku! Chłopak nic mu nie udowodni, nic mu nie zrob...
Zapadka w głowie speedstera kliknęła. Spojrzał w kierunku zakrętu za którym jeszcze chwilę temu zniknęła banda neandertalczyków - a potem znów wrócił spojrzeniem do swojego rozmówcy. Oceniającym, uważniejszym niż wcześniej spojrzeniem.
A jeśli, czysto hipotecznie, ta dziwna ucieczka grupy nie była spowodowana niskim poziomem inteligencji tych koleszków? Czy raczej - nie tylko tym? Może Tommy właśnie niechcący trafił na "swojego"? Jakkolwiek zabawnie by to nie brzmiało, opcja prawdopodobna. Mutanci, kosmici i inni w jakiś sposób obdarzeni niezwykłymi zdolnościami, ostatnimi czasy stawali się pewnego rodzaju codziennością w tym świecie. Szczególnie tutaj, w NY.
Tylko co dalej? Pójdą teraz na piwo pogadać o swoich przeżyciach (zakładając wciąż, że jego teoria jest prawdziwa), czy tylko przybiją sobie piątkę?
Thomas wcisnął ręce w kieszenie kurtki i odwrócił się przodem do chłopaka zgrabnie.
I wtedy, o właśnie wtedy, z ust jego rozmówcy wyszła propozycja. I to jaka ciekawa propozycja! Opcja z wyjściem na piwo nagle przestała wydawać mu się tak śmiesznie nieprawdopodobna.
Usta speedstera wręcz odruchowo wygięły się w uśmiechu, może nawet lekko psotnym, ale na pewno zadowolonym! Podobały mu się takie gierki słowne, oj tak. I do tego jego przypuszczenia zostały częściowo potwierdzone, co dodatkowo pogłębiło jego samozadowolenie.
Chyba, że chochlik serio tylko go komplementował i właśnie w dość nietypowy sposób zaprasza do na "randkę", a reszta to wyłącznie nadinterpretacja i przewrażliwienie.
Tommy przesunął spojrzeniem po ciele bruneta.
Doszedł do wniosku, że w obu przypadkach, co by się nie okazało, nawet nie miał nic przeciwko.
Tommy podszedł do chochlika (spodobało mu się to określenie, chyba nawet pasuje lepiej niż księżniczka) i przechylił głowę nie kryjąc ciekawości.
- Hmmm, to propozycja jakiejś wymiany doświadczenia? - przejął pałeczkę zgrabnie. -  Nie boisz się, że Cię czymś zaskoczę, wystraszę albo...  - zakręcił żetonem między palcami na granicy normalnej szybkości z taką nienaturalną nawet jak na kogoś ze sprawnymi paluszkami -..., że dostaniesz po nosie? - zapytał zaczepnie, zerkając w zielony oczy chochlika, ot rzucając mu małe wyzwanie! Rękawica pod nogi i tak dalej.
- Ale jeśli nie, to czemu nie, możemy się przejść w jakieś wygodniejsze miejsce. Brzmi jak zabawa - dodał beztrosko.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Loki
Administrator
Loki

Liczba postów : 3987
Data dołączenia : 23/05/2012

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Wto Lut 09, 2016 11:24 am

Szybko okazało się, że jeżeli nawet Loki nie przekonał jeszcze białowłosego chłopaka - to przynajmniej zyskał sobie jego zaciekawienie, gdyż ten znów obrócił się przodem do niego, a nawet się zbliżył... Jak to mówią: kiedy zdobędziesz już ich zainteresowanie, serca i rozumy wkrótce podążą; bóg kłamstw natomiast potrafił zwykle tak sterować ludźmi, aby uczynić zadość tej zasadzie. W związku z powyższym czuł się dość pewnie i domyślał się, że było to po nim widać. Inna sprawa, że takie wrażenie potrafił sprawiać nawet wówczas, gdy w środku zjadały go wątpliwości... Ale może nie o tym teraz.
Grunt, że Trickster bez trudu odwzajemnił spojrzenie swojego rozmówcy, a gdy wzrok chłopaka powędrował niżej - brew maga automatycznie wystrzeliła na moment w górę, nawet jeśli z jego oczu nie zniknęło to dotychczasowe rozbawienie. Czyli jednak miał rację; jego słowa zostały odebrane bardzo dwuznacznie... I dobrze, bo najwyraźniej nie miał za to oberwać. Jeszcze.
Dopiero słowa nastolatka sprawiły, że Loki nagle uśmiechnął się wyraźnie szerzej - jak gdyby z jakiegoś powodu takie "groźby" sprawiały mu wielką przyjemność. Nie chodziło tu nawet o masochistyczne zapędy... Ale poniekąd był po prostu dumny z tego, że przyuważony przez niego delikwent tak ładnie się odszczekiwał. Potyczki słowne były zabawne. Stanowiły... Źródło rozrywki, a niestety na jej deficyt bóg kłamstw ostatnimi czasy narzekał.
-Powiedzmy, że radziłem już sobie z większymi- odparł więc, znów odruchowo odwołując się do niejednoznaczności i podtekstów... Bo czemu by nie? Poza tym - technicznie rzecz biorąc powiedział prawdę. Wątpił, aby w razie czego superszybki Midgardczyk stanowił poważniejsze wyzwanie od szkolonych przez setki lat wojowników Asgardu... Albo od Lodowych Gigantów. Zresztą - zdolności to jedno, ale liczył się też sposób ich wykorzystywania... Czyli po prostu posiadane doświadczenie. Zakładając, że naprawdę miał do czynienia z nastolatkiem - a o tym świadczyło jego zachowanie - ćwiczyć mógł najwyżej przez kilka lat. A sam Loki? Przez prawie tysiąc.
-Chodź. Znam odpowiednią dla nas miejscówkę- dorzucił następnie, po czym obrócił się już tyłem do białowłosego i skierował się w stronę najbliższego skrętu z głównej ulicy w mniejszą boczną. Przez ten czas rzeczywiście zdążył już zadecydować gdzie powinni się udać i liczył na to, że na miejscu nie zastaną żadnego zbędnego elementu ludzkiego. Było to mało prawdopodobne, ale jednak ci Midgardczycy zazwyczaj w najgorszych momentach pchali się tam, gdzie się ich akurat nie chciało... O czym miał już okazję się przekonać. Najwyżej jakoś ich wystraszy - bo kto przejmowałby się jakimiś bezdomnymi albo młodzieżą szukającą atrakcji? Na pewno nie on.

[z/t za obu, a i Teddy'ego wyprowadzam, żeby tutaj nie zalegał. Zrobię następny temat i w nim zacznę]

_________________

Ulice NYC - Page 14 GlOj7xo

No. Mischief is a small thing, a toy I've well used and discarded.
This isn't mischief. This is mayhem. Just watch.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora http://theavengers.forumpolish.com
Frank Murphy

Frank Murphy

Liczba postów : 15
Data dołączenia : 01/03/2016

Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1Sro Mar 02, 2016 4:52 pm

Piękny, niesamowity, po prostu wspaniały dzień by zacząć urlop. Którą to mamy godzinę? Franka na pewno nie interesują takie błahostki, bowiem to dzisiaj, dzisiaj właśnie zaczyna się pierwszy z trzydziestu dni rozpusty, degustacji tanich i tych mniej tanich alkoholi, obijania i bycia obijanym przez przesympatycznych bywalców wszelkiej maści pubów, barów, słowem każdej dziury, która serwuje napoje z procentami. Jednakże nie ma co nazbyt wariować, środki na koncie i zaskórniki pochowane w skarpetach Murphiego starczą na więcej niż miesiąc, ale tylko wtedy jeśli będzie szalał z głową. I choć wkradł się tu mały oksymoron, to nie ma co zapominać, że jutro tez jest dzień. I pojutrze, i popojutrze. Czy mutant wiedział już gdzie się udać z samego rana? Żarty. W jego głowie ułożył się tak zgrabny plan kiedy, gdzie, z kim i ile, że pozazdrościć mogliby mu najwięksi bogacze Stanów Zjednoczonych. Chyba. On sam w każdym bądź razie tak myślał. Oczywiście tak wczesnym rankiem świata nie zwojuje. Pirat z niego żaden, tak więc musi sobie odpuścić picie przynajmniej do południa. Mógłby natomiast przejść się ulicami Bronxu chcąc poczuć odrobinę adrenaliny, ewentualnie chodzić od banku do banku w nadziei, że na któryś napadną samozwańczy samobójcy. A może na Times Square Spider-Man walczy z jakimś dziwolągiem w stroju nosorożca, czy kolesiem z mechanicznymi mackami. Nowy Jork. Tu zawsze coś się dzieje, a nawet jak się nie dzieje to się dzieje. Cisza zapowiada spektakularne burze. Siedzisz sobie na przykład w takiej kawiarni, pijąc jakieś Latte macchiato, czy inne Jacobs Krönung, a tu z dziury w niebie wyłaniają się kosmici. Po którymś razie po prostu wzdychasz, mrucząc pod nosem "Poważnie? Znowu?". No, może to lekkie wyolbrzymienie, ale każdy wie o co chodzi.
Gdzie to więc był nasz mutant? Ah, tak. Opuścił swoje piękne mieszkanie. Piękne jeśli zapytać o jego zdanie. Gospodarować pieniędzmi umiał całkiem dobrze, mimo to jakoś nigdy nie wydawał więcej niż to potrzebne na swój mały kącik. Dzięki temu faktycznie czuł się jak u siebie, a nie tworzył iluzorycznego obrazu wspaniałego apartamentowca jakby miał tam zapraszać Bóg wie kogo. Głównymi gośćmi Franka byli dostawcy pizzy, chińszczyzny i okazjonalnie stary dobry dozorca bloku. Dom ma być domem, prywatną strefą do której nikt nie ma prawa wstępu. Do kontaktów międzyludzkich służą parki, knajpy i inne tego typu publiczne instytucje. Taką właśnie zasadę wyznawał.
Mijając wszystkie piętra w celu wydostania się z siwego molocha nie ujrzał żywej duszy.
-HA, frajerzy - rzucił na odchodne opuszczając budynek.
Pełny entuzjazmu kroczył nie śpiesząc się zbytnio, miał wszak tyle czasu, że aż na samą myśl wariował. Żeby dostać się do tej właściwej, wiecznie żywej, części miasta musiał przejść kilka przecznic wypełnionych mrożącymi krew w żyłach ciemnymi zaułkami. Mógł oczywiście zadzwonić po taksówkę, dzisiaj jednak postanowił się przejść. A co.
Powrót do góry Go down
Zobacz profil autora
Sponsored content




Ulice NYC - Page 14 Empty
PisanieTemat: Re: Ulice NYC   Ulice NYC - Page 14 Icon_minitime1

Powrót do góry Go down
 
Ulice NYC
Powrót do góry 
Strona 14 z 24Idź do strony : Previous  1 ... 8 ... 13, 14, 15 ... 19 ... 24  Next

Permissions in this forum:Nie możesz odpowiadać w tematach
Marvel Universe: The Avengers PBF :: Midgard :: Stany Zjednoczone Ameryki :: Nowy Jork-
Skocz do: